Uninstall کردن یک برنامه توسط Command Prompt

اگر برای uninstall کردن نرم افزاری از روی ویندوز کامپیوترتان بنا به هر دلیلی از محیط گرافیکی یا همان GUI ویندوز نمی توانید استفاده کنید و یا می خواهید از طریق batch file اقدام به uninstall کردن برنامه ای بکنید، تا انتهای این مقاله کوتاه با ما همراه باشید تا چگونگی انجام این کار را بررسی نماییم.
برای انجام این کار می بایست از ابزاری تحت عنوان WMIC استفاده کنید که از طریق محیط Command Prompt ویندوز قابل دسترس می باشد. پس ابتدا با زدن عبارت cmd در Run به محیط Command Prompt می رویم و در آنجا عبارت WMIC را تایپ کرده و اینتر می کنیم. اکنون با عبارتی شبه به متن زیر مواجه می شوید:

wmic:root\cli>

حال عبارت زیر را وارد نمایید:

product get name

پس از چند ثانیه لیستی از تمامی نرم افزارهای نسب شده بر روی کامپوتر خود را مشاهده خواهید کرد. اکنون دستور زیر را وارد کنید. فقط توجه داشته باشید که بجای application name باید نام نرم افزار مورد نظر را دقیقاً مانند همان نامی که در لیست داده شده در دستور قبل آورده شده است بنویسید.

product where name=”application name” call uninstall

اکنون از شما پرسیده می شود که آیا مطمئن به حذف برنامه مورد نظر هستید یا خیر که برای تایید باید یک حرف Y تایپ کرده و اینتر کنید. اکنون پیام Method execution successful را مشاهده می کنید که به معنیuninstall شدن برنامه مورد نظر می باشد.

ISMS

در این مقاله پیرامون ISMS که مخفف عبارت Information security management system می باشد توضیحاتی را عنوان خواهیم نمود. ISMS همان طور که از نامش پیداست، یک سیستم مدیریتی مختص به امنیت اطلاعات می باشد که برخاسته از آیین نامه ISO/IEC 27002 جهت مدیریت امنیت اطلاعات است و توسط سازمان بین المللی استانداردسازی یا همان International Organization for Standardization در سال 2000 انتشار یافته است. در ادامه اطلاعات کامل تری را خواهید یافت.
مقدمه‌ای بر سیستم مدیریت امنیت اطلاعاتISO/IEC 27001 یک استاندارد بین المللی شناخته شده برای مدیریت امنیت اطلاعات است؛ این استاندارد به طور مستقیم از استاندارد مدیریت امنیت اطلاعات (BS 7799) متعلق به موسسه استاندارد انگلستان گرفته شده است. ISO/IEC 27001 یک استاندارد سطح بالا است که برای سیستم‌های تجاری گوناگون قابل پیاده‌سازی می باشد. در واقع ویژگی های این استاندارد سبب می شود که در سازمان‌های مختلف و در زمینه های کاربردی مختلف قابل پیاده سازی باشد.ISO/IEC 27001 منابع و داده‌های هر سازمان را به عنوان سرمایه‌های آن سازمان در نظر می گیرد. هدف سیستم مدیریت امنیت اطلاعات حفاظت از این سرمایه‌هاست تا با این کار بتوان استمرار کسب و کار را تضمین نمود، آسیب پذیری آن را به حداقل رسانیده، بازگشت سرمایه را به بالا ترین مرز ممکن خود نزدیک کرد. طبق تعریف ISO/IEC 27001، امنیت اطلاعات به منظور تضمین سه اصل زیر مورد نیاز می‌باشد:* محرمانگی: اطمینان از اینکه منابع فقط برای افراد مجاز سازمان در دسترس می‌باشند.* یکپارچگی: تامین دقت لازم و کامل بودن منابع و داده‌ها و روش های پرداز ش آن‌ها* دسترس پذیری: اطمینان از این که افراد مجاز در تمامی زمان‌های تعیین شده، به منابع و داده‌ها و سرمایه‌های موجود دسترسی داشته باشند.
مزایای استاندارد ISO/IEC 27001:2005امنیت اطلاعات می ‌تواند نیازهای تجارت را در سه ضلعی محرمانگی، یکپارچگی و دسترس‌پذیری بر طرف سازد. در سیستم مدیریت امنیت اطلاعات،‌ بر خلاف سیستم‌های سنتی، به منظور تشخیص و جلوگیری از مواجهه با چالش‌های امنیتی و بازیابی داده‌های آسیب دیده به حالت اولیه خود، بهترین الگوها و مناسب ترین راهنمایی ‌ها پس از انجام ارزیابی ‌های مختلف در دسترس می ‌باشند. ISO/IEC 27001 مبنایی را برای ایمن سازی سرمایه‌های سازمانی و روش‌هایی را برای مدیریت فرایند امنیت اطلاعات ارایه می ‌نماید.ISO/IEC 27001 برای سازمان‌ها مزایای زیر را به ارمغان می آورد:* برخورداری از یک متدولوژی سازمان یافته بین المللی برای مدیریت امنیت اطلاعات* داشتن فرایندهای مشخص برای ارزیابی، اجرا، نگهداری و مدیریت امنیت اطلاعات* برخورداری از مجموعه سیاست ها، استانداردها، روال‌ها و رهنمون‌های مناسب
اجزای تشکیل دهنده استاندارد ISO/IEC 27001:2005سرمایه‌های سازمانی به طور روزمره با تهدید‌های متعددی مواجه هستند و این در حالی است که سازمان‌ها روز به روز به سرمایه‌های خود وابسته تر می ‌شوند. بیشتر سیستم های اطلاعاتی به خودی خود ایمن نیستند و اعمال راه حل های تکنیکی فقط بخشی از یک راه حل کلی امنیت اطلاعات می باشد. راه اندازی تجهیزات امنیت اطلاعات بسیار ضروری است، اما برای انجام چنین کاری، هر سازمانی باید در ابتدا محیط‌های تهدید‌آمیز خود را شناسایی نمایند. این محیط‌ها دامنه طراحی و پیاده‌سازی سیستم مدیریت امنیت اطلاعات قلمداد می ‌شوند.با شناسایی دامنه های مخاطرات امنیتی، برای کاهش موجبات این مخاطرات می توان کنترل های مناسبی را طراحی نمود. ISO/IEC 27001 دارای کنترل های امنیتی در 11 دامنه بسیار جامع می باشد که این 11 دامنه مبنای ارزیابی مخاطرات امنیتی و گسترش امنیت در نظر گرفته می ‌شوند. دامنه‌های مذکور عبارتند از:1. سیاست های امنیتی Security Policy :2. ساختار امنیت اطلاعات: Organization of Information Security3. مدیریت سرمایه: Asset Management4. امنیت منابع انسانی: Human Resource Security5. امنیت فیزیکی و محیطی: Physical & Environmental Security6. مدیریت ارتباطات و عملیات: Communications & Operations Management7. کنترل‌های دسترسی: Access Controls8. ایجاد، پیاده‌سازی و نگهداری سیستم‌های اطلاعاتی: Information System Acquisition, Development and Maintenance9. مدیریت بحران امنیت اطلاعات: Information Security Incident Management10. مدیریت تداوم کسب و کار: Business Continuity Management11. تطابق: Compliance
ISO/IEC 27001-BS 7799 مجموعه دامنه هایی را بدست می دهد که در مدیریت امنیت هر سازمان مورد نیاز می‌باشند. ممیزی عبارت است از نگرشی مدیریت شده به ضعف‌های این نواحی که می ‌تواند بر محرمانگی، یکپارچگی و قابلیت دسترسی سیستم های تکنولوژی اطلاعات تاثیرگذار باشد. ISO/IEC 27001 اظهار می دارد که در هر ناحیه، ممیز باید اوضاع کنونی را با توجه به معیار ها یا استاندارد های امنیتی -که می توانند سازمان را به بهترین نحو محافظت کنند- ارزیابی نماید.
استاندارد ISO/IEC 27001:2005 و یک روش پردازش برای مدیریت داده‌هاISO/IEC 27001 یک روش پردازشی برای ایجاد، اجرا، اعمال، نظارت، نگهداری و بهینه‌سازی کارایی سیستم مدیریت امنیت اطلاعات یک سازمان را ترویج می‌دهد. هر سازمانی برای اینکه درست کار کند، بایستی فعالیت‌های زیادی را تعریف و مدیریت نماید. هر فعالیتی که برای تبدیل ورودی ‌ها به خروجی ‌ها با استفاده از منابع سازمان مدیریت گردد می ‌تواند یک فرایند در نظر گرفت

Firewall چیست؟

وقتی قرار باشد از یك ساختمان و وسایل داخل آن محافظت كنیم، اولین كاری كه انجام می دهیم، كنترل مبادی ورود و خروج ساختمان است. به بیان دیگر فقط به افراد منتخبی ، اجازه وارد شدن (و یا خارج شدن) از ساختمان را می دهیم. معیار انتخاب افراد برای كسی كه مامور كنترل ورود و خروج است بایستی در چارچوب یك خط مشی امنیتی، از قبل مشخص باشد.در مورد شبكه‌های كامپیوتری نیز بطور مشخص، همین روال را پیش می گیریم. یعنی مرزهای شبكه داخلی خود را كنترل می‌كنیم. منظور از مرز شبكه، لبه تماس شبكه داخلی با شبكه(های) خارجی نظیر اینترنت، شبكه یكی از شعب سازمان و یا شبكه یك سازمان دیگر است.برای كنترل این مرزها از Firewall استفاده می‌شود با پیاده‌سازی تكنیك‌های Packet Filtering، بخشی از وظایف یك Firewall را می توان به Router(های) لب مرز واگذار كرد. ولی Routerها به تنهایی قادر به انجام كل وظایف یك Firewall نیستند و استفاده از Firewallها امری اجتناب ناپذیر است.

دلیل ناكافی بودن Packet Filtering در Router لب مرز دو چیز است: یكی اینكه اصولا” تمامی تكنیك‌هایی كه در Firewallها پیاده سازی می‌شوند، در Router قابل اجرا نیست و گذشته از آن، اصل دفاع لایه به لایه (یا دفاع در عمق) میگوید كه محافظت بایستی در بیش از یك لایه انجام شود.
مانند دژهای قدیمی كه با لایه‌های مختلف (خندق، دروازه اصلی، دروازه‌های فرعی، برجها و …) از آنها محافظت می‌شد. در شكل‌های فوق، Router لب مرز، ترافیك را در سطح IP كنترل می كند. این Router اولین لایه دفاعی شبكه محسوب می‌شود. همانطور كه مشاهده می‌شود در این Router فقط به كاربرانی از اینترنت اجازه عبور داده می‌ شود كه متقاضی یكی از سرویس‌های وب، پست الكترونیك و یا DNS باشند. در هر شكل ناحیه وجود دارد موسوم به DMZ مخفف DeMilitarized Zone كه در این ناحیه سرورهایی را قرار میدهیم كه بایستی از اینترنت دیده شوند مانند Web Server، E-Mail Server و DNS Server. اگر بخواهیم DMZ را با یك مثال روشنتر توصیف كنیم، بایستی بگوییم كه DMZ مانند نمایشگاه و فروشگاه یك شركت است كه تقریبا” به همه اجازه داده می‌شود به داخل آن بیایند و از محصولات ما دیدن كنند، اصولا” نمایشگاه به همین منظور ایجاد شده، فلسفه وجودی Web Server این است كه از اینترنت دیده شود.ناحیه دیگری كه در شبكه‌ها وجود دارد، ناحیه Private Network است. هیچ بسته‌ای از طریق اینترنت اجازه ورود به ناحیه اختصاصی شبكه ما را ندارد مگر آنكه یكی از طرف یكی از كاربران داخلی درخواست شده باشد. پس در ساده‌ترین شكل، شبكه ما از سه ناحیه Public Network، DMZ و Private Network تشكیل شده و در مرز هر كدام از این نواحی بایستی تمهیدات كنترلی اتخاذ كرده و عبور و مرور بسته‌های اطلاعاتی را كنترل كنیم. در ادامه مقاله از این سه بخش تحت عناوین Internat، DMZ و LAN نام خواهیم برد.ممكن است علاوه بر سه ناحیه فوق، در ناحیه LAN، بخشی داشته باشیم كه از نظر حساسیت در سطح بالاتری نسبت به سایر LAN باشد. این ناحیه، ناحیه‌ایست كه سرورهای حساس شبكه مانند سرور مالی و یا فایل سرور بخش تحقیق و توسعه قرارداد. برای این ناحیه لازم است Firewall مجزایی پیاده سازی شود. این Firewall لایه‌ای است كه به لایه‌های امنیتی اضافه شده و دسترسی غیر مجاز به این ناحیه را مشكل‌تر می‌كند:همانطور كه ملاحظه می‌كنید، R1 و R2 بعنوان Routerهای لب مرز شبكه‌ها را از اینترنت جدا كرده‌اند. در كل مجموعه، یك DMZ داریم كه با F1 از بقیه مجموعه جدا شده است. F3 و F5 دو وظیفه بعهده دارند، یكی مرز بین اینترنت و LANهای مربوط به خود را كنترل میكنند، و دیگر اینكه ارتباط بین دو LAN را كنترل می‌كنند این ارتباط ممكن است Lease Line، Wireless و یا یك زوج سیم مسی باشد. این Firewalها با پشتیبانی از سرویس VPN، ارتباط داخلی امنی را بین دفترمركزی و شعبه برقرار میكنند. اما F2 و F4 نیز در شرایط مشابهی هستند، این دو وظیفه جدا سازی منطقه حساس را از بقیه LAN بر عهده دارند و علاوه برآن F2 دو Subnet موجود در شبكه دفتر مركزی را نیز از هم جدا میكند. جداسازی Subnetها از هم در راستای محدود كردن حملات احتمالی است. اگر به نحوی یكی از Subnetها مورد حمله واقع شد، (مثلا” با Wormی كه از طریق e-mail و یا حتی از طریق دیسكت و CD وارد آن شده) این آلودگی به همان Subnet محدود شده و سایر بخشهای شبكه ایمن باقی بمانند. نتیجه گیری:دیدیم كه برای تامین امنیت یك شبكه، Firewall اولین چیزی است كه بایستی پیاده سازی شود. نكته حائز اهمیت آنكه، نصب یك Firewall در شبكه به تنهایی امنیت آن شبكه را تامین نخواهد كرد، آنچه مهمتر است، تعریف قواعد كنترل (Rules) و اعمال تنظیمات اولیه و همچنین مهمتر از آن به روزرسانی قواعد برمبنای تكنیكهای نفوذ و حملات جدید است.

RAID

تفاده از چندین دیسك سخت در جهت بالابردن كیفیت و اطمینانمقدمه :حدود سال‌های 1361- 1360 هجری شمسی سیستم‌های كامپیوتری با افزایش حجم اطلاعات روبرو شدند لذا نیاز به سرویس‌دهی وذخیره‌سازی به‌تر اطلاعات احساس شد. تكنولوژی ذخیره‌سازی گران‌تر می‌شد ولی همچنان نیاز به ذخیره‌سازی وجود داشت و ذخیره‌سازی اطلاعات روی دیسك‌های سخت سرورها مقرون به صرفه نبود. راه حلی مورد نیاز بود تا بتوان وضعیت را بهبود داد و دقیقاً در این زمان بود كه سیستم Raid متولد شد.به راستی RAID چیست؟ RAID از واژه Redundant Array of Inexpensive Disks به معنای دیسك‌های ارزان قیمتی است كه در یك صف یا آرایه قرار می‌گیرند می‌باشد. در این سیستم چندین دیسك سخت با هم طبق قاعده‌ای خاص مرتبط شده و ظرفیت بالایی از ذخیره‌سازی را با كیفیت بالا می‌سازد. در واقع ظرفیت ذخیره‌سازی و قابل اطمینان بودن از مشخصه‌های بارز سیستم ذخیره‌سازی جدید هستند. روش جدید ذخیره‌سازی در شبكه‌های بزرگ و بازار سرورهای استاندارد مورد استفاده قرار گرفت و در پنج سال گذشته این سیستم نزد كاربران متداول تر شد. فایده های RAIDسه دلیل اصلی استفاده از RAID عبارتند از :•افزونگی •بالابردن كیفیت•هزینه پایین ترافزونگی یا Redundancy مهم‌ترین دلیل استفاده از RAID در سرورها می‌باشد كه درواقع نسخه پشتیبانی از اطلاعات است كه در هنگام آسیب رسیدن به اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر یكی از درایوها در یك آرایه از هارد دیسك‌ها آسیب ببیند و خطا دهد سیستم با تكیه بر درایوهای دیگر اقدام به بازیابی و تعمیر خود به صورت آنلاین می‌نماید (Hot Swappable) .

روش افزونگی متناسب با نوع RAID متفاوت است.بالا رفتن كیفیت تنها زمانی حاصل می‌شود كه از نسخه خاصی از RAID استفاده شود. همچنین كیفیت به تعداد درایوهایی كه در یك آرایه (Array) هستند و به كنترلر آن‌ها وابسته است.اغلب مدیران IT تمایلی به صرف هزینه‌های زیاد جهت ارتقای سیستم ندارند. زمانی كه روش RAID عرضه شد، هزینه‌ها نیز مورد توجه قرار گرفت. هزینه استفاده از چندین دیسك سخت ظرفیت پایین به مراتب پایین‌تر از یك دیسك سخت با ظرفیت بالا بود و همین امر یكی دیگر از مزایای RAID است. به طور معمول سه فرم از RAID ها در سیستم‌های كامپیوتری مورد استفاده قرار می‌گیرند یعنی RAID0 ، RAID 1و RAID 5 .

در بیشتر موارد تنها دوتای اول قابل پیاده‌سازی هستند و درواقع یكی از آن ها از لحاظ فنی RAID نمیباشد. RAID0پایین ترین سطح قابل استفاده RAID ، سطح صفر یا LEVEL0 می‌باشد كه در واقع نسخه صحیحی از RAID نمی‌باشد. درصورتیكه یكی از درایوها دچار مشكل شود كلیه اطلاعات آسیب خواهند دید. Raid0 از روشی به نام Striping استفاده می‌كندStriping یك تكه از اطلاعات را (مانند یك تصویر گرافیكی) برداشته و در درایوها پخش می‌كند. از فایده های Strip ، ارتقاء كیفیت است. دو برابر حجم اطلاعات قابلیت كپی شدن روی دو درایو در زمان مشخص هستند. در زیر مثالی از نحوه كپی شدن اطلاعات در RAID0 آورده شده است. در جدول زیر هر ردیف نمایانگر یك بلوك از اطلاعات روی درایو است و هر ستون یك درایو مستقل را نشان می‌دهد. عددها نمایانگر بلوك‌هایی داده هستند. از اینرو درصورتیكه شش بلوك از اطلاعات تشكیل‌دهنده یك فایل اطلاعاتی باشند می‌توانند با سرعتی بیشتر از یك درایو از روی درایوها خوانده شوند. هر درایو كه به صورت موازی كار می‌كند تنها می‌تواند سه بلوك فیزیكی را بخواند و اگر درایوی خطا بدهد و قابل دسترس نباشد اطلاعات ما دیگر قابل دسترسی نخواهد بود. برای داشتن یك فایل نیازمند همه بلوك‌های اطلاعاتی هستیم. فایده این روش بالا بردن كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین ظرفیت بالای ذخیره‌سازی اطلاعات خواهد بود. عدم داشتن نسخه جایگزین اطلاعات از مشكلات این روش است. RAID 1نسخه RAID1 اولین پیاده‌سازی واقعی RAID به شمار می‌رود و نمونه ساده‌ای از جایگزینی Redundancy به نام mirroring می‌باشد. این مدل به دو درایو با ظرفیت‌های یكسان نیاز دارد. یكی از درایوها فعال است و درایو دیگر Mirror می‌باشد.

وقتی اطلاعات روی درایو فعال نوشته می‌شود همان اطلاعات روی درایو mirror هم كپی می‌شود.در زیر نمونه ای از نحوه نوشته شدن اطلاعات را در RAID1 مشاهده می‌كنید. اگر یكی از درایوها از كار بیفتد درایو بعدی هنوز كل اطلاعات موجود در سیستم را در خود ذخیره دارد. بزرگ‌ترین عیب این مدل داشتن دو درایو با ظرفیت یكی از آن‌هاست و آن بدین معناست كه ظرفیت واقعی حاصل جمع ظرفیت دو درایو استفاده شده جهت ذخیره‌سازی اطلاعات نیست و نیمی از این ظرفیت برای تهیه نسخه پشتیان مورد استفاده قرار می‌گیرد. فایده این مدل پیاده‌سازی Full redundancy در سیستم است و عیوب آن عبارتند از :•ظرفیت ذخیره‌سازی به بزرگی ظرفیت كمترین درایو است.•كیفیت ذخیره‌سازی بالا نمی‌رود.•برای عوض كردن درایو فعال در صورت بروز مشكل مجبور به قطعی موقت هستیم. RAID 0+1این مدل مخلوطی از دو مدل RAID گذشته است و تولید كنندگان سعی كرده اند تا فایده‌های دو مدل قبلی را در یك مدل پیاده‌سازی كنند. در این سیستم حداقل چهار درایو دیسك سخت مورد نیاز است تا بتوان روش های Striping و Mirroring را مخلوط كرد و به كیفیت بالاتر ذخیره‌سازی همراه با Redundancy رسید. جفت اول درایوها می‌توانند فعال بوده و اطلاعات را مانند RAID0 ذخیره كنند. جفت درایو دوم در واقع كپی از اطلاعات دو درایو اول هستند.در زیر نمونه پیاده‌سازی این مدل آمده است :در این مدل اطلاعات روی درایوهای مختلف ذخیره می‌شوند و این در حالی است كه در همان زمان یك نسخه از هر بلوك روی درایوهایی دیگر كپی می‌شود. این مدل باعث افزایش كیفیت شده و زمان نوشته‌شدن اطلاعات را كاهش می‌دهد. همچنین اصل Redundancy نیز در آن رعایت می‌شود. بزرگ‌ترین مشكل این مدل هزینه زیاد برای پیاده‌سازی آن است زیرا حداقل به چهار درایو دیسك سخت نیاز است. پس به طور كلی بالارفتن كارایی و كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین داشتن یك Redundancy كامل از اطلاعات از مزایای این مدل می‌باشد. كم شدن ظرفیت موثر ذخیره‌سازی و همچنین نیاز به داشتن تعداد زیادی گرداننده دیسك سخت از معایب این سیستم محسوب می‌شود. RAID 10 or 1+0RAID10 بسیار شبیه به RAID 0+1 می‌باشد با این تفاوت كه تقسیم بلوك‌های اطلاعات بین زوج درایوها انجام می‌شود و عملیات Mirroring در هر زوج از درایوها صورت می‌گیرد، یعنی درایو یك و درایو دو RAID1 شده و Mirror هستند.

درایو سه و درایو چهار نیز mirror یكدیگر هستند. این دو مجموعه درایو به صورت Strip تنظیم شده و با هم كار می‌كنند.مثال زیر نحوه نوشته شدن اطلاعات در مدل RAID10 را نشان می‌دهد.RAID10 نیز همانند RAID0+1، حداقل نیاز به چهار دیسك سخت دارد. كارایی تقریباً مانند RAID0+1 است اما حفاظت از اطلاعات كمی بهتر انجام می‌شود. بالارفتن كارایی و كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین داشتن Redundancy كامل اطلاعات از مزایای این مدل می‌باشد. كم شدن ظرفیت مؤثر ذخیره‌سازی و همچنین نیاز به داشتن تعداد زیاد گرداننده دیسك سخت از معایب این سیستم محسوب می‌شود. RAID 5قدرتمندترین مدل RAID در كامپیوترهای Desktop به كار گرفته می‌شود. به طور كلی این متد نیز نیازمند كارت كنترلر جهت مدیریت آرایه می‌باشد اما برخی از سیستم عامل‌های كامپیوترهای رومیزی نیز می‌توانند RAID را ایجاد كنند. این روش از روش Stripping با قابلیت ایجاد Parity در جهت ایجاد Redundancy اطلاعات استفاده می‌كند. حداقل سه گرداننده دیسك سخت برای ایجاد آرایه Raid5 مورد نیاز است. برای بالابردن كارایی ، هم ظرفیت بودن آن ها توصیه می‌شود.Parity یا زوجیت حاصل از فرمولی ریاضی است كه دو بلوك از اطلاعات را مقایسه كرده و بلوكی جدید حاصل از دو بلوك اول ایجاد می‌كند. ساده ترین راه برای توضیح آن زوج یا فرد بودن است. اگر مجموع دو بلوك زوج باشد پس بیت Parity نیز زوج خواهد شد و اگر مجموع دو بلوك فرد باشد بیت Parity نیز فرد خواهد شد. بنابراین 0+0 و 1+1 هردو برابر 0 خواهند شد و در 1+0 یا 0+1 برابر یك خواهد شد. منطبق بر این مدل ریاصی باینری درصورت مشكل در یك درایو (در یك آرایه) این امكان وجود دارد كه با بیت Parity بتوان اطلاعات را بازیابی كرد.حال مثالی از RAID5 را مرور می‌كنیم. در جدول زیر هر سطر نمایانگر بلوك فیزیكی درایو خواهد بود و هر ستون یك درایو مستقل است. شماره ها نشاندهنده بلوك های اطلاعات هستند. تكرار شماره ها نیز نشانگر تكرار بلوك اطلاعاتی خواهد بود. در این جدول “P” بیت Parity را برای دو بلوك اطلاعاتی نشان می‌دهد.بیت Parity در درایوهای مختلف كپی شده است. در این روش به دلیل وجود چندین درایو ، سرعت نوشتن اطلاعات بالاتر می‌رود لذا كارایی در این حالت بالاتر رفته است. همچنین اطلاعات به دلیل وجود بیت Parity كاملا Redundant هستند. درصورت وجود خطا در درایو شماره دو ، اطلاعات به دلیل وجود بیت Parity و قسمتی از اطلاعات در درایو دیگر قابل بازیابی هستند. ظرفیت ذخیره‌سازی به دلیل ایجاد Parity تا حدودی كاهش می‌یابد. ظرفیت آرایه منطبق بر فرمول زیر كاهش می‌یابد. در این فرمول n تعداد درایوها و z نمایانگر ظرفیت آن هاست.(n-1)z = Array Capacityبه طور مثال درصورتی كه سه درایو 500 GB داشته باشیم حجم كلی موثر قابل استفاده معادل (3-1)x500GB یا 1000GB خواهد شد. سخت افزار RAID5 همچنین می‌تواند تابعی به نام Hot Swap را پشتیبانی كند و آن بدین صورت است كه می‌توان در حالی كه سیستم در حال كار است درایو جدیدی را به مجموعه درایوهای آرایه اضافه كنیم و یا اینكه در صورت آسیب دیدن یكی از درایوها ، آن را با درایو سالم تعویض كنیم. بدیهی است برای بازیابی اطلاعات آرایه زمان مورد نیاز است. با توجه به موارد فوق مزایا و عیوب این مدل عبارتند از :مزایا:•بالابردن كارایی آرایه•Redundancy كامل•همیشه بالا بودن سیستمعیوب:•هزینه بالای پیاده‌سازی•كاهش كارایی در هنگام بازیابی RAID سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری :جهت پیاده‌سازی RAID نیاز به سیستم عامل و یا سخت‌افزاری است كه بتواند جریان اطلاعات را از سیستم كامپیوتر به آرایه‌ای از درایوها هدایت كند. در راستای پیاده‌سازی نرم‌افزاری، بخشی از قدرت پردازش پردازنده به طور مستقل به RAID اختصاص خواهد یافت. پیاده‌سازی نرم‌افزاری مقرون به صرفه‌تر خواهد بود زیرا تمام آنچه كه باید هزینه شود خرید دیسك سخت خواهد بود. مشكل پیاده‌سازی نرم‌افزاری كیفیت آن است. به طور كلی كیفیت این روش كاملاً وابسته به پردازنده، حافظه، درایوها و مدل RAID ای است كه استفاده می‌شود. RAIDسخت‌افزاری به دلیل وجود مدار الكترونیكی اختصاصی و پردازش RAID مستقل از پردازنده اصلی سیستم مفیدتر است. این مدل به‌ترین كیفیت را برای پیاده‌سازی RAID در یك آرایه درایو ارائه می‌دهد. بزرگ‌ترین مشكل RAID سخت‌افزاری هزینه زیاد آن است. انتخاب گرداننده دیسك سخت مناسب:كیفیت پیاده‌سازی RAID كاملاً وابسته به كیفیت درایوهایی خواهد بود كه در یك آرایه مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای داشتن به‌ترین نتیجه، كلیه دیسك‌های سخت باید از یك برند و هم ظرفیت باشند و آن به این معناست كه كلیه درایوها دارای كیفیت و ظرفیت یكسان هستند. ظرفیت یك آرایه RAID وابسته به روشی است كه انتخاب می‌كنیم. در RAID0 عملیات Striping تنها قابل پیاده‌سازی روی ظرفیتی یكسان از دو دیسك سخت خواهد بود. به طور مثال درصورتی كه از دو دیسك سخت با ظرفیت های 80GB و 100GB استفاده شود ظرفیت نهایی 160GB خواهد بود. در RAID1 ، اطلاعات روی ظرفیت كم‌تر Mirror خواهند شد. از این رو اگر دو دیسك سخت فوق را در نظر بگیریم، ظرفیت مؤثر 80GB خواهد بود. RAID5 به دلیل وجود فرمول ریاضی كمی‌پیچیده‌تر است. در این حالت كمترین ظرفیت مورد استفاده قرار خواهد گرفت. درصورتی كه دارای دیسك‌های سخت 80GB، 100GB و 120GB باشیم ظرفیت نهایی 160GB خواهد بود. همچنین كیفیت آرایه به درایوها بستگی خواهد داشت. جمع بندی :با توجه به مطالبی كه مطالعه كردید كلیه RAIDها منطبق بر نیاز سازمان و تامین شرایط اولیه سخت افزاری قابل پیاده‌سازی هستند. بسیاری از مشتریان به دلیل بالا بودن كیفیت RAID0 ، آن را برای پیاده‌سازی ترجیح می‌دهند. همچنین بیشتر سیستم‌های كامپیوتری تنها از RAID0 یا 1 پشتیبانی می‌كنند. پیاده‌سازی RAID0+1 یا RAID5 مستلزم هزینه بالا است و لذا بیش‌تر در شبكه‌های بزرگ و سرورهای اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

انواع خطوط ارتباطی

- خطوط Serial یا همون Leased (سیم مسی یا به اصطلاح فیزیکی)

2- خطوط MPLS (سیم مسی یا به اصطلاح فیزیکی)

3- خطوط E1 (سیم مسی یا به اصطلاح فیزیکی یا روی فیبر نوری)

4- فیبر نوری ( جهت ارتباط شعب بزرگ با حجم ترافیک بالا با Data Center یا برای ارتباط بین 2 یا چند Data Center استفاده می شود)

5-Wimax (به عنوان یک Solution وایرلس از طریق شرکتهای خصوصی زیر نظر سازمان تنظیم مقررات و نظارت ارتباطات رادیوئی تامین می شود)

6- Dialup

VSAT -7

Wireless -8(در صورتی که شعبه مادر به زیر مجموعه نزدیک باشد که دراین صورت ترافیک شعبه دوم از طریق ارتباط وایرلس به شعبه اول منتقل شده و از طریق خطوط مخابراتی شعبه اول به Data Center انتقال می یابد)

ارتباطاتی که در بالا ذکر شد در شرایط خاص معایب و در صورت انتخاب صحیح و داشتن بستر مناسب در Data Center مزایائی دارند.

توپولوژی های شبکه

تقسیم بندی بر اساس توپولوژی الگوی هندسی استفاده شده جهت اتصال کامپیوترها ، توپولوژی نامیده می شود. توپولوژی انتخاب شده برای پیاده سازی شبکه ها، عاملی مهم در جهت کشف و برطرف نمودن خطاء در شبکه خواهد بود. انتخاب یک توپولوژی خاص نمی تواند بدون ارتباط با محیط انتقال و روش های استفاده از خط مطرح گردد. نوع توپولوژی انتخابی جهت اتصال کامپیوترها به یکدیگر ، مستقیما" بر نوع محیط انتقال و روش های استفاده از خط تاثیر می گذارد. با توجه به تاثیر مستقیم توپولوژی انتخابی در نوع کابل کشی و هزینه های مربوط به آن ، می بایست با دقت و تامل به انتخاب توپولوژی یک شبکه همت گماشت . عوامل مختلفی جهت انتخاب یک توپولوژی بهینه مطرح می شود. مهمترین این عوامل بشرح ذیل است :

هزینه . هر نوع محیط انتقال که برای شبکه LAN انتخاب گردد، در نهایت می بایست عملیات نصب شبکه در یک ساختمان پیاده سازی گردد. عملیات فوق فرآیندی طولانی جهت نصب کانال های مربوطه به کابل ها و محل عبور کابل ها در ساختمان است . در حالت ایده آل کابل کشی و ایجاد کانال های مربوطه می بایست قبل از تصرف و بکارگیری ساختمان انجام گرفته باشد. بهرحال می بایست هزینه نصب شبکه بهینه گردد.
- انعطاف پذیری . یکی از مزایای شبکه های LAN ، توانائی پردازش داده ها و گستردگی و توزیع گره ها در یک محیط است . بدین ترتیب توان محاسباتی سیستم و منابع موجود در اختیار تمام استفاده کنندگان قرار خواهد گرفت . در ادارات همه چیز تغییر خواهد کرد.( لوازم اداری، اتاقها و ... ) . توپولوژی انتخابی می بایست بسادگی امکان تغییر پیکربندی در شبکه را فراهم نماید. مثلا" ایستگاهی را از نقطه ای به نقطه دیگر انتقال و یا قادر به ایجاد یک ایستگاه جدید در شبکه باشیم .
سه نوع توپولوژی رایج در شبکه های LAN استفاده می گردد :
BUS
STAR
RING
توپولوژی BUS یکی از رایجترین توپولوژی ها برای پیاده سازی شبکه های LAN است . در مدل فوق از یک کابل به عنوان ستون فقرات اصلی در شبکه استفاده شده و تمام کامپیوترهای موجود در شبکه ( سرویس دهنده ، سرویس گیرنده ) به آن متصل می گردند.
مزایای توپولوژی BUS
کم بودن طول کابل . بدلیل استفاده از یک خط انتقال جهت اتصال تمام کامپیوترها ، در توپولوژی فوق از کابل کمی استفاده می شود.موضوع فوق باعث پایین آمدن هزینه نصب و ایجاد تسهیلات لازم در جهت پشتیبانی شبکه خواهد بود.
ساختار ساده . توپولوژی BUS دارای یک ساختار ساده است . در مدل فوق صرفا" از یک کابل برای انتقال اطلاعات استفاده می شود.
توسعه آسان . یک کامپیوتر جدید را می توان براحتی در نقطه ای از شبکه اضافه کرد. در صورت اضافه شدن ایستگاههای بیشتر در یک سگمنت ، می توان از تقویت کننده هائی به نام Repeater استفاده کرد.
معایب توپولوژی BUS
مشکل بودن عیب یابی . با اینکه سادگی موجود در تویولوژی BUS امکان بروز اشتباه را کاهش می دهند، ولی در صورت بروز خطاء کشف آن ساده نخواهد بود. در شبکه هائی که از توپولوژی فوق استفاده می نمایند ، کنترل شبکه در هر گره دارای مرکزیت نبوده و در صورت بروز خطاء می بایست نقاط زیادی به منظور تشخیص خطاء بازدید و بررسی گردند.
ایزوله کردن خطاء مشکل است . در صورتی که یک کامپیوتر در توپولوژی فوق دچار مشکل گردد ، می بایست کامپیوتر را در محلی که به شبکه متصل است رفع عیب نمود. در موارد خاص می توان یک گره را از شبکه جدا کرد. در حالتیکه اشکال در محیط انتقال باشد ، تمام یک سگمنت می بایست از شبکه خارج گردد.
ماهیت تکرارکننده ها . در مواردیکه برای توسعه شبکه از تکرارکننده ها استفاده می گردد، ممکن است در ساختار شبکه تغییراتی نیز داده شود. موضوع فوق مستلزم بکارگیری کابل بیشتر و اضافه نمودن اتصالات مخصوص شبکه است .
توپولوژی STAR در این نوع توپولوژی همانگونه که از نام آن مشخص است ، از مدلی شبیه "ستاره" استفاده می گردد. در این مدل تمام کامپیوترهای موجود در شبکه معمولا" به یک دستگاه خاص با نام " هاب " متصل خواهند شد.
مزایای توپولوژی STAR
سادگی سرویس شبکه . توپولوژی STAR شامل تعدادی از نقاط اتصالی در یک نقطه مرکزی است . ویژگی فوق تغییر در ساختار و سرویس شبکه را آسان می نماید.
در هر اتصال یکدستگاه . نقاط اتصالی در شبکه ذاتا" مستعد اشکال هستند. در توپولوژی STAR اشکال در یک اتصال ، باعث خروج آن خط از شبکه و سرویس و اشکال زدائی خط مزبور است . عملیات فوق تاثیری در عملکرد سایر کامپیوترهای موجود در شبکه نخواهد گذاشت .
کنترل مرکزی و عیب یابی . با توجه به این مسئله که نقطه مرکزی مستقیما" به هر ایستگاه موجود در شبکه متصل است ، اشکالات و ایرادات در شبکه بسادگی تشخیص و مهار خواهند گردید.
روش های ساده دستیابی . هر اتصال در شبکه شامل یک نقطه مرکزی و یک گره جانبی است . در چنین حالتی دستیابی به محیط انتقال حهت ارسال و دریافت اطلاعات دارای الگوریتمی ساده خواهد بود.
معایب توپولوژی STAR
زیاد بودن طول کابل . بدلیل اتصال مستقیم هر گره به نقطه مرکزی ، مقدار زیادی کابل مصرف می شود. با توجه به اینکه هزینه کابل نسبت به تمام شبکه ، کم است ، تراکم در کانال کشی جهت کابل ها و مسائل مربوط به نصب و پشتیبنی آنها بطور قابل توجهی هزینه ها را افزایش خواهد داد.
مشکل بودن توسعه . اضافه نمودن یک گره جدید به شبکه مستلزم یک اتصال از نقطه مرکزی به گره جدید است . با اینکه در زمان کابل کشی پیش بینی های لازم جهت توسعه در نظر گرفته می شود ، ولی در برخی حالات نظیر زمانیکه طول زیادی از کابل مورد نیاز بوده و یا اتصال مجموعه ای از گره های غیر قابل پیش بینی اولیه ، توسعه شبکه را با مشکل مواجه خواهد کرد.
وابستگی به نقطه مرکزی . در صورتی که نقطه مرکزی ( هاب ) در شبکه با مشکل مواجه شود ، تمام شبکه غیرقابل استفاده خواهد بود.
توپولوژی RING در این نوع توپولوژی تمام کامپیوترها بصورت یک حلقه به یکدیگر مرتبط می گردند. تمام کامپیوترهای موجود در شبکه ( سرویس دهنده ، سرویس گیرنده ) به یک کابل که بصورت یک دایره بسته است ، متصل می گردند. در مدل فوق هر گره به دو و فقط دو همسایه مجاور خود متصل است . اطلاعات از گره مجاور دریافت و به گره بعدی ارسال می شوند. بنابراین داده ها فقط در یک جهت حرکت کرده و از ایستگاهی به ایستگاه دیگر انتقال پیدا می کنند.
مزایای توپولوژی RING
کم بودن طول کابل . طول کابلی که در این مدل بکار گرفته می شود ، قابل مقایسه به توپولوژی BUS نبوده و طول کمی را در بردارد. ویژگی فوق باعث کاهش تعداد اتصالات ( کانکتور) در شبکه شده و ضریب اعتماد به شبکه را افزایش خواهد داد.
نیاز به فضائی خاص جهت انشعابات در کابل کشی نخواهد بود.بدلیل استفاده از یک کابل جهت اتصال هر گره به گره همسایه اش ، اختصاص محل هائی خاص به منظور کابل کشی ضرورتی نخواهد داشت .
مناسب جهت فیبر نوری . استفاده از فیبر نوری باعث بالا رفتن نرخ سرعت انتقال اطلاعات در شبکه است. چون در توپولوژی فوق ترافیک داده ها در یک جهت است ، می توان از فیبر نوری به منظور محیط انتقال استفاده کرد.در صورت تمایل می توان در هر بخش ازشبکه از یک نوع کابل به عنوان محیط انتقال استفاده کرد . مثلا" در محیط های ادرای از مدل های مسی و در محیط کارخانه از فیبر نوری استفاده کرد.
معایب توپولوژی RING
اشکال در یک گره باعث اشکال در تمام شبکه می گردد. در صورت بروز اشکال در یک گره ، تمام شبکه با اشکال مواجه خواهد شد. و تا زمانیکه گره معیوب از شبکه خارج نگردد ، هیچگونه ترافیک اطلاعاتی را روی شبکه نمی توان داشت .
اشکال زدائی مشکل است . بروز اشکال در یک گره می تواند روی تمام گرههای دیگر تاثیر گذار باشد. به منظور عیب یابی می بایست چندین گره بررسی تا گره مورد نظر پیدا گردد.
تغییر در ساختار شبکه مشکل است . در زمان گسترش و یا اصلاح حوزه جغرافیائی تحت پوشش شبکه ، بدلیل ماهیت حلقوی شبکه مسائلی بوجود خواهد آمد .
توپولوژی بر روی نوع دستیابی تاثیر می گذارد. هر گره در شبکه دارای مسئولیت عبور دادن داده ای است که از گره مجاور دریافت داشته است . قبل از اینکه یک گره بتواند داده خود را ارسال نماید ، می بایست به این اطمینان برسد که محیط انتقال برای استفاده قابل دستیابی است .

محافظت از فایل ها با رمزنگاری در ویندوز

رمزنگاری یا Encryption به فرآیند غیرقابل مشاهده کردن فایل ها توسط افراد بدون مجوز گفته می شود. در رمزنگاری یک کلید برای رمزگشایی اطلاعات به کار می رود. افرادی که دارای این کلید باشند می توانند اطلاعات را مشاهده کنند. در پارتیشن و والیوم های با فایل سیستم NTFS علاوه بر NTFS Permission یک راه ایمن کردن اطلاعات EFS یا Encryption File System است. اگر کاربر فاقد کلید لازم برای باز کردن فایل باشد با پیغام Access Denied رو به رو خواهد شد. امنیتی که EFS برای ما ایجاد می کند بسیار امنیت محکم تری نسبت به NTFS Permission است اما این به معنی غیر قابل نفوذ بودن نیست.

معمولا برای اطلاعات رده حساس به کار می رود و در اطلاعات رده حیاتی از روش های دیگر که الگوریتم های رمزنگاری پیچیده تری دارند استفاده می شود. همچنین برای اطلاعات رده مهم، که پایین ترین سطح اهمیت اطلاعات اند، از EFS استفاده نمی شود. در ویندوز ویستا روش رمزنگاری پیچیده تری با استفاده از چیپ های TPM و رابط bitlocker موجود است که در این خصوص در گذشته صحبت کرده ایم. اما همچنان بنا به دلایل بسیار و تفاوت عملکرد این دو سیستم EFS متداول است.
تذکر در خواندن این مقاله: تلاش شده مطالب این مقاله به ساده ترین نحو ممکن نگارش شود. مطالب با روندی آهسته تخصصی تر و پیچیده می شوند. اما مطالب ابتدایی عمومی به شمار می رود و برای همگان مفید است.
هر چند انجام رمزنگاری ظاهرا ساده و به دور از پیچیدگی است، اما به موارد بسیار زیادی باید توجه کرد. که در ادامه آن ها را بررسی می کنیم.برای رمزنگاری در خط فرمان از دستور Cipher استفاده می کنیم که قابلیت های بسیار بیشتر را نسبت به محیط گرافیکی به صورت متمرکز در اختیار ما قرار می دهد. با این وجود بررسی در محیط گرافیکی می کنیم و سپس سری به خط فرمان می زنیم. روی فایلی یا فلدری که می خواهید رمزنگاری شود کلیک راست کنید و سپس Properties را بزنید. در زبانه general گزینه Advanced را بزنید. و چک باکس Encrypt Contents to Secure Data را بزنید. توجه کنید که نمی توانید Compression و Encryption را همزمان داشته باشید. اگر بخواهم دلیل این مسئله را خیلی عامیانه و فقط برای درک مسئله بیان کنم چنین است: در Compression از عبارت های مشابه فاکتور گرفته می شود تا حجم فایل کاهش یابد اما در Encryption عبارتی به فایل ضرب می شود تا فایل بدون کلید غیر قابل تشخیص باشد. بنابراین این دو در خلاف یکدیگرند. سپس OK بزنید و Apply کنید. این فایل در حال حاضر رمزنگاری شده و احتمالا فقط خودتان قادر مشاهده آن هستید. به صروت پیش فرض فایل های رمزنگاری شده با رنگ سبز در Windows Explorer نمایش داده می شوند البته این رنگ قابل تغییر است. برای آنکه بتوانید به فرد دیگری مجوز مشاهده فایل را بدهید دوباره Advanced را بزنید و سپس Details را بزنید. در پنجره user access to file دو قمست وجود دارد: 1) Users who can access this file لیستی از کاربرانی است که می توانند به این فایل دسترسی داشته باشند. می توانید به راحتی افرادی را اضافه و یا حذف کنید. 2) Recovery Certificates for this file as defined by Recovery Policy : افرادی هستند که به منظور بازیابی این فایل همواره مجوز دسترسی به این فایل ها را دارند. در اینجا قادر به تغییر این افراد نیستید.
از دست رفتن کلید ها و تهیه نسخه پشتیبان : همانطور که گفته شد برای دسترسی به یک فایل رمزنگاری شده باید یک کلید در اختیار داشت. این کلید بر اساس کلمه عبور و SID ساخته می شود. در سناریو های بسیاری احتمال از دست رفتن این کلید است. مثلا ست کردن ویندوز در کامپیوتر و یا Set Password کردن. توجه کنید که در Change Password مشکلی وجود ندارد. Change Password به زمانی گفته می شود که با وارد کردن password فعلی، کلمه عبور جدیدی برای خود انتخاب می کنید و Set Password به زمانی گفته می شود که بدون وارد کردن کلمه عبور فعلی یک کلمه عبور جدید را اجبارا اعمال می کنید. در recover password که در خصوص password های فراموش شده استفاده می شود، نیز همانند Change Passwordکلید از دست نمی رود. بنابراین همیشه به کاربران توصیه می شود تا password reset disk بسازند و آن را در محلی امن نگه داری کنند. هر چند خود این مسئله قدری خطرناک است اما راه حلی مناسب است. یک راه حل مناسب برای از دست ندادن کلید ها تهیه نسخه پشتیبان از آن ها است. با زدن دکمه Backup Keys می توانید از کلید های خودتان نسخه پشتیبان تهیه کنید. با زدن این دکمه ویزاردی به نمایش در می آید:
گرفتن نسخه پشتیبان :
1) در صفحه خوش آمدگویی ویزارد به شما توضیح داده می شود که شما با استفاده از این ویزارد می توانید از مجوز( Certification ) های خودتان یک کپی تهیه کنید. مجوزها که توسط Certification Authority صادر می شوند، شامل تصدیق هویت شما و اطلاعاتی که می تواند موجب ایمن سازی یک ارتباط شبکه و یا محافظت از یک فایل است می باشند. با زدن next به مرحله بعدی می رویم

منبع:.networkpro