محدود کردن دسترسی به تب Computer

همان طور که می دانید، از طریق Properties گرفتن از  My Computer می توانیم به تب Computer name دسترسی پیدا کنیم. در این تب می توانیم کار های مختلفی از جمله تغییر دادن نام کامپیوتر، عضو کردن کامپیوتر در یک دامین یا ورک گروپ، تغییر DNS suffix و … را انجام داد.  بنابراین ممکن است شما بخواهید دسترسی به این تب را محدود کنید.

برای انجام این کار، هیچ گزینه ای در Group Policy وجود ندارد. اما می توانیم با یک ترفند به راحتی این گزینه را غیر فعال کنیم.

برای این منظور وارد پوشه ی System32 واقع در پوشه ی Windows شوید و فایل netid.dll را پیدا کنید. اگر می خواهید به صورت کامل دسترسی به این پوشه ممنوع شود، می توانید این فایل را پاک کنید.

اما توصیه این است که به این پوشه مجوز (آشنایی با مجوز ها) دهید. مجوز زیر به نظر خوب میرسد:

Administrators – Full Control
Power Users – Read & Execute, Read
System – Full Control

به همین راحتی می توانید دسترسی به این تب را کنترل کنید. توجه کنید در تمامی نسخه های ویندوز این کار عملی است.

منبع :  windowsnetworking

Recover کردن RAID Volume

Recover کردن Raid Volume ها:

در ابتدا باید به این نکته توجه داشته باشیم که همواره از اطلاعات خود نسخه پشتیبان یا Backup داشته باشیم.

در صورتی که یک Stripped Volume داشته باشیم و Fail شود :

ابتدا باید Stripped Volume را به طور کامل پاک نموده و سپس یک Stripped Volume جدید بسازیم و با استفاده از Backup که قبلا گرفته ایم ، اطلاعات را Restore کرده و وضعیت سرور را به حالت قبل برگردانیم.

در صورتی که یک Mirror Volume ما Fail شود و از کار بیفتد:

1) شاید مشکل از کابل یا برق ورودی باشد که آن را چک کرده و درست میکنیم و سپس از قسمت Hardware Configuration آن دیسک را Right Click کرده و در پایان Reactivate را انتخاب کرده و مجددا آن Volume فعال می شود.

2) شاید اصلا یکی از هاردهای ما Fail شده باشد و مشکل اساسی داشته باشد ، کهدر اینصورت ابتدا هارد Mirror را Stop می کنیم و سپس 3 انتخاب داریم:

* Delete Volume : کلیه اطلاعات را از بین میبرد.

* Remove the mirror : یکی از دیسکها Unallocate می شود و دیگری اطلاعات را نگه میدارد.

* Break the mirror : یعنی از این لحه به بعد دیگر هیچ اطلاعاتی Mirror نمی شود و هارد دیسک دوم ، 2 تا Drive Letter دیگر برای خود میگیرد.

و اگر Raid5 ، از کار بیفتد و Fail شود:

* اگر یکی از هاردها Fail شود ، کاربر هیچ اتفاقی را متوجه نخواهد شد و در نتیجه Performance کاهش پیدا می کند.

* اگر هارد درایو ما مشکل آن حل شده باشد و بخواهیم دوباره به حالت عادی برگردد، بر روی Volume در Disk Management ، کلیک راست کرده و Reactivate Volume را انتخاب می نماییم.

* اگر Volume ، قابلیت Reactivate را به هر دلیلی نداشت ، باید یک هارد دیسک جدید بگذاریم و Rescan کنیم و سپس هارد را به حالت Dynamic برده و بر روی دیسک Right click میکنیم و در نهایت Repair را انتخاب می کنیم.

منبع : networkprof

ویژگی های ویندوز ۸

از هم‌اكنون تا زمان تكمیل ویندوز ۸ و عرضه آن به بازار حدود ۲ سال باقی مانده اما مایكروسافت آنچه را كه برای این نسخه جدید از سیستم‌عامل خود در نظر گرفته را با شركای خود در میان گذاشته است.

به گزارش پایگاه خبری فناوری اطلاعات برسام و به نقل از فارس، از مهم‌ترین قابلیت‌هایی كه مایكروسافت برای ویندوز ۸ در نظر گرفته، سازگاری این محصول برای به‌اشتراك‌گذاری فایل‌ها با محصولات اچ‌پی، OEM و دیگر شركای مایكروسافت است.

بر اساس آخرین برنامه‌ریزی‌های مایكروسافت، ۸ قابلیتی كاربردی كه قرار در ویندوز ۸ به كار گرفته شوند در زیر آورده شده است.

تشخیص چهره كاربر به جای رمز عبور

در سال ۲۰۱۲ میلادی حسگرهای به‌كار رفته در دستگاه‌هایی مانند میكروفون‌ها، دوربین‌های دیجیتالی، گیرنده ماهوره‌ای GPS، سیستم‌های سرعت‌سنج، دماسنج و حسگرهای مغناطیسی كه با رایانه‌های شخصی سازگار هستند، به ویندوز ۸ امكان می‌دهند كه پس از تشخیص چهره كاربر اجازه ورود به رایانه را صادر كند.

پیروی از دستگاه‌های الكترونیكی
مایكروسافت در نظر دارد نسخه جدید سیستم‌عامل خود را از حالت ماشین-محور خارج كرده و به صورت كاربر-محور ارایه دهد. این مسئله به این معنی خواهد بود كه ویندوز ۸ می‌تواند زمانی كه شما از رایانه شخصی به لپ‌تاپ و به دستگاه‌های دیجیتالی كوچك‌تر منتقل می‌شود، خدمات متناسب با شما را ارایه دهد.

پشتیبانی از نمایشگر لمسی و چند لمسی

مایكروسافت به همكاران خود توضیح داده است كه ویندوز ۸ را با قابلیتی بهتر از نمایشگر لمسی iPad اپل عرضه می‌كند. این سیستم‌عامل همچنین می‌تواند از سیستم‌های سرعت‌سنج، سیستم هوشمند شناسایی محل استقرار كاربر، سیستم تشخیص نور محیط پشتیبانی كند.

تماشای فیلم‌های HD در تلویزیون‌های بی‌سیم

ویندوز ۸ قابلیت سازگاری با انواع دستگاه‌های الكترونیكی از جمله گیرنده‌های تلویزیونی را دارد و می‌تواند امكان تماشای فیلم‌ها با كیفیت بسیار بالای HD را فراهم كند. بر این اساس كاربر می‌تواند لپ‌تاپ خود را روشن كند،‌ فیلم مورد نظر خود را در اینترنت بیابد، و با یك كلیك آن را به صورت بی‌سیم به تلویزیون خود انتقال داده و آن را تماشا كند.

بارگذاری ابزارهای مورد نیاز از فروشگاه Windows App Store

مایكروسافت مانند فروشگاه اینترنتی كه اپل هم‌اكنون برای آیفون و iPad عرضه كرده، مركز اینترنتی ویژه‌ای عرضه می‌كند كه كاربران در سراسر دنیا می‌توانند كلیه ابزارها و برنامه‌های مورد علاقه خود متناسب با سیستم‌عامل ویندوز ۸ را از آن بارگذاری كند.

كشتن ویروس و حفظ اطلاعات كاربران

ویروس‌ها معمولا با قابلیت تخریب اطلاعات ذخیره شده روی رایانه‌ها عرضه می‌شوند، اما ویندوز ۸ به گونه‌ای ساخته می‌شود كه بدون آسیب رساندن به اطلاعات می‌تواند كلیه ویروس‌ها و برنامه‌های مخرب را از بین ببرد.

بوت شدن رایانه بدون درنگ

یك بررسی كه در مارس ۲۰۱۰ انجام شد نشان داد كه زمان صرف شده برای بالا آمدن ویندوز مهم‌ترین عامل نارضایتی كاربران محسوب می‌شود. بر این اساس مایكروسافت قصد دارد ویندوز ۸ را به گونه‌ای طراحی كند كه بالا آمدن آن طول نكشد و از زمان روشن كردن رایانه تا بالا آمدن سیستم هیچ زمانی صرف نشود. در ویندوز ویستا زمان بوت شدن رایانه ۴۰ ثانیه بود كه در ویندوز ۷ این رقم به ۳۷ ثانیه رسید. اما مایكروسافت قصد دارد آن را در ویندوز ۸ صفر كند.

كنترل بیشتر بر رایانه

یكی از مهم‌ترین اهدافی كه مایكروسافت در ویندوز ۸ دنبال می‌كند، آسان‌سازی استفاده از ابزارها و ارتقا تجربیات رایانه‌ای كاربران است. مایكروسافت در این سیستم‌عامل روش‌های جدید ارتباط با رایانه را در اختیار كاربران می‌گذارد و امكان كنترل بیشتر رایانه را برای كاربران فراهم می‌آورد.

منبع: irantapesh

 

تبديل FAT32 بهNTFS

در اين روش توسط يك دستور خطي مي توانيم بدون پاك شدن اطلاعات درايو را به NTFS تبديل كنيم.
ابتدا در قسمت RUN حروف cmd را تايپ كرده اينتر مي كنيم.
سپس نام دارايوي كه مي خواهيم تبديل كنيم را مي نويسيم و اينتر مي زنيم. مثلا(G:)
بعد دستور خطي را براي آن درايو مي نويسيم:
Convert G:/FS:NTFS
تنهازماني كه عمل تبديل به بعد موكول ميشود موقعي است كه درايوي كه مي خواهيمتبديل كنيم همان درايوي است كه ويندوز در آن قرار دارد.

اجرای اتوماتیک یک برنامه هنگام بالا آمدن ویندوز یا موقع Log on کردن

ممكن است شما بخواهید كه در سیستمتان به محض اینكه ویندوز بالا می آید و یا وقتی كه به ویندوز Log on می كنید برنامه ای خاص اجرا شود. در ادامه این مقاله چگونگی انجام این کار را توضیح می دهیم.

در ابتدا باید یك Batch File برای اجرای برنامه مورد نظرتان ایجاد كنید؛ برای این كار برنامه Notepad را باز كنید و داخل آن مطابق دستورات زیر آدرس فایل را که می خواهید به طور خودکار اجرا شود را بنویسید و آنرا با پسوند bat. ذخیره كنید. مثلاً برای اجرای برنامه Windows Media Player که در شاخه C:\Program Files\Windows Media Player قرار دارد و نام فایل اجرایی آن wmplayer.exe می باشد باید این دستورات را بنویسید:

RAID

تفاده از چندین دیسك سخت در جهت بالابردن كیفیت و اطمینانمقدمه :حدود سال‌های 1361- 1360 هجری شمسی سیستم‌های كامپیوتری با افزایش حجم اطلاعات روبرو شدند لذا نیاز به سرویس‌دهی وذخیره‌سازی به‌تر اطلاعات احساس شد. تكنولوژی ذخیره‌سازی گران‌تر می‌شد ولی همچنان نیاز به ذخیره‌سازی وجود داشت و ذخیره‌سازی اطلاعات روی دیسك‌های سخت سرورها مقرون به صرفه نبود. راه حلی مورد نیاز بود تا بتوان وضعیت را بهبود داد و دقیقاً در این زمان بود كه سیستم Raid متولد شد.به راستی RAID چیست؟ RAID از واژه Redundant Array of Inexpensive Disks به معنای دیسك‌های ارزان قیمتی است كه در یك صف یا آرایه قرار می‌گیرند می‌باشد. در این سیستم چندین دیسك سخت با هم طبق قاعده‌ای خاص مرتبط شده و ظرفیت بالایی از ذخیره‌سازی را با كیفیت بالا می‌سازد. در واقع ظرفیت ذخیره‌سازی و قابل اطمینان بودن از مشخصه‌های بارز سیستم ذخیره‌سازی جدید هستند. روش جدید ذخیره‌سازی در شبكه‌های بزرگ و بازار سرورهای استاندارد مورد استفاده قرار گرفت و در پنج سال گذشته این سیستم نزد كاربران متداول تر شد. فایده های RAIDسه دلیل اصلی استفاده از RAID عبارتند از :•افزونگی •بالابردن كیفیت•هزینه پایین ترافزونگی یا Redundancy مهم‌ترین دلیل استفاده از RAID در سرورها می‌باشد كه درواقع نسخه پشتیبانی از اطلاعات است كه در هنگام آسیب رسیدن به اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر یكی از درایوها در یك آرایه از هارد دیسك‌ها آسیب ببیند و خطا دهد سیستم با تكیه بر درایوهای دیگر اقدام به بازیابی و تعمیر خود به صورت آنلاین می‌نماید (Hot Swappable) .

روش افزونگی متناسب با نوع RAID متفاوت است.بالا رفتن كیفیت تنها زمانی حاصل می‌شود كه از نسخه خاصی از RAID استفاده شود. همچنین كیفیت به تعداد درایوهایی كه در یك آرایه (Array) هستند و به كنترلر آن‌ها وابسته است.اغلب مدیران IT تمایلی به صرف هزینه‌های زیاد جهت ارتقای سیستم ندارند. زمانی كه روش RAID عرضه شد، هزینه‌ها نیز مورد توجه قرار گرفت. هزینه استفاده از چندین دیسك سخت ظرفیت پایین به مراتب پایین‌تر از یك دیسك سخت با ظرفیت بالا بود و همین امر یكی دیگر از مزایای RAID است. به طور معمول سه فرم از RAID ها در سیستم‌های كامپیوتری مورد استفاده قرار می‌گیرند یعنی RAID0 ، RAID 1و RAID 5 .

در بیشتر موارد تنها دوتای اول قابل پیاده‌سازی هستند و درواقع یكی از آن ها از لحاظ فنی RAID نمیباشد. RAID0پایین ترین سطح قابل استفاده RAID ، سطح صفر یا LEVEL0 می‌باشد كه در واقع نسخه صحیحی از RAID نمی‌باشد. درصورتیكه یكی از درایوها دچار مشكل شود كلیه اطلاعات آسیب خواهند دید. Raid0 از روشی به نام Striping استفاده می‌كندStriping یك تكه از اطلاعات را (مانند یك تصویر گرافیكی) برداشته و در درایوها پخش می‌كند. از فایده های Strip ، ارتقاء كیفیت است. دو برابر حجم اطلاعات قابلیت كپی شدن روی دو درایو در زمان مشخص هستند. در زیر مثالی از نحوه كپی شدن اطلاعات در RAID0 آورده شده است. در جدول زیر هر ردیف نمایانگر یك بلوك از اطلاعات روی درایو است و هر ستون یك درایو مستقل را نشان می‌دهد. عددها نمایانگر بلوك‌هایی داده هستند. از اینرو درصورتیكه شش بلوك از اطلاعات تشكیل‌دهنده یك فایل اطلاعاتی باشند می‌توانند با سرعتی بیشتر از یك درایو از روی درایوها خوانده شوند. هر درایو كه به صورت موازی كار می‌كند تنها می‌تواند سه بلوك فیزیكی را بخواند و اگر درایوی خطا بدهد و قابل دسترس نباشد اطلاعات ما دیگر قابل دسترسی نخواهد بود. برای داشتن یك فایل نیازمند همه بلوك‌های اطلاعاتی هستیم. فایده این روش بالا بردن كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین ظرفیت بالای ذخیره‌سازی اطلاعات خواهد بود. عدم داشتن نسخه جایگزین اطلاعات از مشكلات این روش است. RAID 1نسخه RAID1 اولین پیاده‌سازی واقعی RAID به شمار می‌رود و نمونه ساده‌ای از جایگزینی Redundancy به نام mirroring می‌باشد. این مدل به دو درایو با ظرفیت‌های یكسان نیاز دارد. یكی از درایوها فعال است و درایو دیگر Mirror می‌باشد.

وقتی اطلاعات روی درایو فعال نوشته می‌شود همان اطلاعات روی درایو mirror هم كپی می‌شود.در زیر نمونه ای از نحوه نوشته شدن اطلاعات را در RAID1 مشاهده می‌كنید. اگر یكی از درایوها از كار بیفتد درایو بعدی هنوز كل اطلاعات موجود در سیستم را در خود ذخیره دارد. بزرگ‌ترین عیب این مدل داشتن دو درایو با ظرفیت یكی از آن‌هاست و آن بدین معناست كه ظرفیت واقعی حاصل جمع ظرفیت دو درایو استفاده شده جهت ذخیره‌سازی اطلاعات نیست و نیمی از این ظرفیت برای تهیه نسخه پشتیان مورد استفاده قرار می‌گیرد. فایده این مدل پیاده‌سازی Full redundancy در سیستم است و عیوب آن عبارتند از :•ظرفیت ذخیره‌سازی به بزرگی ظرفیت كمترین درایو است.•كیفیت ذخیره‌سازی بالا نمی‌رود.•برای عوض كردن درایو فعال در صورت بروز مشكل مجبور به قطعی موقت هستیم. RAID 0+1این مدل مخلوطی از دو مدل RAID گذشته است و تولید كنندگان سعی كرده اند تا فایده‌های دو مدل قبلی را در یك مدل پیاده‌سازی كنند. در این سیستم حداقل چهار درایو دیسك سخت مورد نیاز است تا بتوان روش های Striping و Mirroring را مخلوط كرد و به كیفیت بالاتر ذخیره‌سازی همراه با Redundancy رسید. جفت اول درایوها می‌توانند فعال بوده و اطلاعات را مانند RAID0 ذخیره كنند. جفت درایو دوم در واقع كپی از اطلاعات دو درایو اول هستند.در زیر نمونه پیاده‌سازی این مدل آمده است :در این مدل اطلاعات روی درایوهای مختلف ذخیره می‌شوند و این در حالی است كه در همان زمان یك نسخه از هر بلوك روی درایوهایی دیگر كپی می‌شود. این مدل باعث افزایش كیفیت شده و زمان نوشته‌شدن اطلاعات را كاهش می‌دهد. همچنین اصل Redundancy نیز در آن رعایت می‌شود. بزرگ‌ترین مشكل این مدل هزینه زیاد برای پیاده‌سازی آن است زیرا حداقل به چهار درایو دیسك سخت نیاز است. پس به طور كلی بالارفتن كارایی و كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین داشتن یك Redundancy كامل از اطلاعات از مزایای این مدل می‌باشد. كم شدن ظرفیت موثر ذخیره‌سازی و همچنین نیاز به داشتن تعداد زیادی گرداننده دیسك سخت از معایب این سیستم محسوب می‌شود. RAID 10 or 1+0RAID10 بسیار شبیه به RAID 0+1 می‌باشد با این تفاوت كه تقسیم بلوك‌های اطلاعات بین زوج درایوها انجام می‌شود و عملیات Mirroring در هر زوج از درایوها صورت می‌گیرد، یعنی درایو یك و درایو دو RAID1 شده و Mirror هستند.

درایو سه و درایو چهار نیز mirror یكدیگر هستند. این دو مجموعه درایو به صورت Strip تنظیم شده و با هم كار می‌كنند.مثال زیر نحوه نوشته شدن اطلاعات در مدل RAID10 را نشان می‌دهد.RAID10 نیز همانند RAID0+1، حداقل نیاز به چهار دیسك سخت دارد. كارایی تقریباً مانند RAID0+1 است اما حفاظت از اطلاعات كمی بهتر انجام می‌شود. بالارفتن كارایی و كیفیت ذخیره‌سازی و همچنین داشتن Redundancy كامل اطلاعات از مزایای این مدل می‌باشد. كم شدن ظرفیت مؤثر ذخیره‌سازی و همچنین نیاز به داشتن تعداد زیاد گرداننده دیسك سخت از معایب این سیستم محسوب می‌شود. RAID 5قدرتمندترین مدل RAID در كامپیوترهای Desktop به كار گرفته می‌شود. به طور كلی این متد نیز نیازمند كارت كنترلر جهت مدیریت آرایه می‌باشد اما برخی از سیستم عامل‌های كامپیوترهای رومیزی نیز می‌توانند RAID را ایجاد كنند. این روش از روش Stripping با قابلیت ایجاد Parity در جهت ایجاد Redundancy اطلاعات استفاده می‌كند. حداقل سه گرداننده دیسك سخت برای ایجاد آرایه Raid5 مورد نیاز است. برای بالابردن كارایی ، هم ظرفیت بودن آن ها توصیه می‌شود.Parity یا زوجیت حاصل از فرمولی ریاضی است كه دو بلوك از اطلاعات را مقایسه كرده و بلوكی جدید حاصل از دو بلوك اول ایجاد می‌كند. ساده ترین راه برای توضیح آن زوج یا فرد بودن است. اگر مجموع دو بلوك زوج باشد پس بیت Parity نیز زوج خواهد شد و اگر مجموع دو بلوك فرد باشد بیت Parity نیز فرد خواهد شد. بنابراین 0+0 و 1+1 هردو برابر 0 خواهند شد و در 1+0 یا 0+1 برابر یك خواهد شد. منطبق بر این مدل ریاصی باینری درصورت مشكل در یك درایو (در یك آرایه) این امكان وجود دارد كه با بیت Parity بتوان اطلاعات را بازیابی كرد.حال مثالی از RAID5 را مرور می‌كنیم. در جدول زیر هر سطر نمایانگر بلوك فیزیكی درایو خواهد بود و هر ستون یك درایو مستقل است. شماره ها نشاندهنده بلوك های اطلاعات هستند. تكرار شماره ها نیز نشانگر تكرار بلوك اطلاعاتی خواهد بود. در این جدول “P” بیت Parity را برای دو بلوك اطلاعاتی نشان می‌دهد.بیت Parity در درایوهای مختلف كپی شده است. در این روش به دلیل وجود چندین درایو ، سرعت نوشتن اطلاعات بالاتر می‌رود لذا كارایی در این حالت بالاتر رفته است. همچنین اطلاعات به دلیل وجود بیت Parity كاملا Redundant هستند. درصورت وجود خطا در درایو شماره دو ، اطلاعات به دلیل وجود بیت Parity و قسمتی از اطلاعات در درایو دیگر قابل بازیابی هستند. ظرفیت ذخیره‌سازی به دلیل ایجاد Parity تا حدودی كاهش می‌یابد. ظرفیت آرایه منطبق بر فرمول زیر كاهش می‌یابد. در این فرمول n تعداد درایوها و z نمایانگر ظرفیت آن هاست.(n-1)z = Array Capacityبه طور مثال درصورتی كه سه درایو 500 GB داشته باشیم حجم كلی موثر قابل استفاده معادل (3-1)x500GB یا 1000GB خواهد شد. سخت افزار RAID5 همچنین می‌تواند تابعی به نام Hot Swap را پشتیبانی كند و آن بدین صورت است كه می‌توان در حالی كه سیستم در حال كار است درایو جدیدی را به مجموعه درایوهای آرایه اضافه كنیم و یا اینكه در صورت آسیب دیدن یكی از درایوها ، آن را با درایو سالم تعویض كنیم. بدیهی است برای بازیابی اطلاعات آرایه زمان مورد نیاز است. با توجه به موارد فوق مزایا و عیوب این مدل عبارتند از :مزایا:•بالابردن كارایی آرایه•Redundancy كامل•همیشه بالا بودن سیستمعیوب:•هزینه بالای پیاده‌سازی•كاهش كارایی در هنگام بازیابی RAID سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری :جهت پیاده‌سازی RAID نیاز به سیستم عامل و یا سخت‌افزاری است كه بتواند جریان اطلاعات را از سیستم كامپیوتر به آرایه‌ای از درایوها هدایت كند. در راستای پیاده‌سازی نرم‌افزاری، بخشی از قدرت پردازش پردازنده به طور مستقل به RAID اختصاص خواهد یافت. پیاده‌سازی نرم‌افزاری مقرون به صرفه‌تر خواهد بود زیرا تمام آنچه كه باید هزینه شود خرید دیسك سخت خواهد بود. مشكل پیاده‌سازی نرم‌افزاری كیفیت آن است. به طور كلی كیفیت این روش كاملاً وابسته به پردازنده، حافظه، درایوها و مدل RAID ای است كه استفاده می‌شود. RAIDسخت‌افزاری به دلیل وجود مدار الكترونیكی اختصاصی و پردازش RAID مستقل از پردازنده اصلی سیستم مفیدتر است. این مدل به‌ترین كیفیت را برای پیاده‌سازی RAID در یك آرایه درایو ارائه می‌دهد. بزرگ‌ترین مشكل RAID سخت‌افزاری هزینه زیاد آن است. انتخاب گرداننده دیسك سخت مناسب:كیفیت پیاده‌سازی RAID كاملاً وابسته به كیفیت درایوهایی خواهد بود كه در یك آرایه مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای داشتن به‌ترین نتیجه، كلیه دیسك‌های سخت باید از یك برند و هم ظرفیت باشند و آن به این معناست كه كلیه درایوها دارای كیفیت و ظرفیت یكسان هستند. ظرفیت یك آرایه RAID وابسته به روشی است كه انتخاب می‌كنیم. در RAID0 عملیات Striping تنها قابل پیاده‌سازی روی ظرفیتی یكسان از دو دیسك سخت خواهد بود. به طور مثال درصورتی كه از دو دیسك سخت با ظرفیت های 80GB و 100GB استفاده شود ظرفیت نهایی 160GB خواهد بود. در RAID1 ، اطلاعات روی ظرفیت كم‌تر Mirror خواهند شد. از این رو اگر دو دیسك سخت فوق را در نظر بگیریم، ظرفیت مؤثر 80GB خواهد بود. RAID5 به دلیل وجود فرمول ریاضی كمی‌پیچیده‌تر است. در این حالت كمترین ظرفیت مورد استفاده قرار خواهد گرفت. درصورتی كه دارای دیسك‌های سخت 80GB، 100GB و 120GB باشیم ظرفیت نهایی 160GB خواهد بود. همچنین كیفیت آرایه به درایوها بستگی خواهد داشت. جمع بندی :با توجه به مطالبی كه مطالعه كردید كلیه RAIDها منطبق بر نیاز سازمان و تامین شرایط اولیه سخت افزاری قابل پیاده‌سازی هستند. بسیاری از مشتریان به دلیل بالا بودن كیفیت RAID0 ، آن را برای پیاده‌سازی ترجیح می‌دهند. همچنین بیشتر سیستم‌های كامپیوتری تنها از RAID0 یا 1 پشتیبانی می‌كنند. پیاده‌سازی RAID0+1 یا RAID5 مستلزم هزینه بالا است و لذا بیش‌تر در شبكه‌های بزرگ و سرورهای اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

محافظت از فایل ها با رمزنگاری در ویندوز

رمزنگاری یا Encryption به فرآیند غیرقابل مشاهده کردن فایل ها توسط افراد بدون مجوز گفته می شود. در رمزنگاری یک کلید برای رمزگشایی اطلاعات به کار می رود. افرادی که دارای این کلید باشند می توانند اطلاعات را مشاهده کنند. در پارتیشن و والیوم های با فایل سیستم NTFS علاوه بر NTFS Permission یک راه ایمن کردن اطلاعات EFS یا Encryption File System است. اگر کاربر فاقد کلید لازم برای باز کردن فایل باشد با پیغام Access Denied رو به رو خواهد شد. امنیتی که EFS برای ما ایجاد می کند بسیار امنیت محکم تری نسبت به NTFS Permission است اما این به معنی غیر قابل نفوذ بودن نیست.

معمولا برای اطلاعات رده حساس به کار می رود و در اطلاعات رده حیاتی از روش های دیگر که الگوریتم های رمزنگاری پیچیده تری دارند استفاده می شود. همچنین برای اطلاعات رده مهم، که پایین ترین سطح اهمیت اطلاعات اند، از EFS استفاده نمی شود. در ویندوز ویستا روش رمزنگاری پیچیده تری با استفاده از چیپ های TPM و رابط bitlocker موجود است که در این خصوص در گذشته صحبت کرده ایم. اما همچنان بنا به دلایل بسیار و تفاوت عملکرد این دو سیستم EFS متداول است.
تذکر در خواندن این مقاله: تلاش شده مطالب این مقاله به ساده ترین نحو ممکن نگارش شود. مطالب با روندی آهسته تخصصی تر و پیچیده می شوند. اما مطالب ابتدایی عمومی به شمار می رود و برای همگان مفید است.
هر چند انجام رمزنگاری ظاهرا ساده و به دور از پیچیدگی است، اما به موارد بسیار زیادی باید توجه کرد. که در ادامه آن ها را بررسی می کنیم.برای رمزنگاری در خط فرمان از دستور Cipher استفاده می کنیم که قابلیت های بسیار بیشتر را نسبت به محیط گرافیکی به صورت متمرکز در اختیار ما قرار می دهد. با این وجود بررسی در محیط گرافیکی می کنیم و سپس سری به خط فرمان می زنیم. روی فایلی یا فلدری که می خواهید رمزنگاری شود کلیک راست کنید و سپس Properties را بزنید. در زبانه general گزینه Advanced را بزنید. و چک باکس Encrypt Contents to Secure Data را بزنید. توجه کنید که نمی توانید Compression و Encryption را همزمان داشته باشید. اگر بخواهم دلیل این مسئله را خیلی عامیانه و فقط برای درک مسئله بیان کنم چنین است: در Compression از عبارت های مشابه فاکتور گرفته می شود تا حجم فایل کاهش یابد اما در Encryption عبارتی به فایل ضرب می شود تا فایل بدون کلید غیر قابل تشخیص باشد. بنابراین این دو در خلاف یکدیگرند. سپس OK بزنید و Apply کنید. این فایل در حال حاضر رمزنگاری شده و احتمالا فقط خودتان قادر مشاهده آن هستید. به صروت پیش فرض فایل های رمزنگاری شده با رنگ سبز در Windows Explorer نمایش داده می شوند البته این رنگ قابل تغییر است. برای آنکه بتوانید به فرد دیگری مجوز مشاهده فایل را بدهید دوباره Advanced را بزنید و سپس Details را بزنید. در پنجره user access to file دو قمست وجود دارد: 1) Users who can access this file لیستی از کاربرانی است که می توانند به این فایل دسترسی داشته باشند. می توانید به راحتی افرادی را اضافه و یا حذف کنید. 2) Recovery Certificates for this file as defined by Recovery Policy : افرادی هستند که به منظور بازیابی این فایل همواره مجوز دسترسی به این فایل ها را دارند. در اینجا قادر به تغییر این افراد نیستید.
از دست رفتن کلید ها و تهیه نسخه پشتیبان : همانطور که گفته شد برای دسترسی به یک فایل رمزنگاری شده باید یک کلید در اختیار داشت. این کلید بر اساس کلمه عبور و SID ساخته می شود. در سناریو های بسیاری احتمال از دست رفتن این کلید است. مثلا ست کردن ویندوز در کامپیوتر و یا Set Password کردن. توجه کنید که در Change Password مشکلی وجود ندارد. Change Password به زمانی گفته می شود که با وارد کردن password فعلی، کلمه عبور جدیدی برای خود انتخاب می کنید و Set Password به زمانی گفته می شود که بدون وارد کردن کلمه عبور فعلی یک کلمه عبور جدید را اجبارا اعمال می کنید. در recover password که در خصوص password های فراموش شده استفاده می شود، نیز همانند Change Passwordکلید از دست نمی رود. بنابراین همیشه به کاربران توصیه می شود تا password reset disk بسازند و آن را در محلی امن نگه داری کنند. هر چند خود این مسئله قدری خطرناک است اما راه حلی مناسب است. یک راه حل مناسب برای از دست ندادن کلید ها تهیه نسخه پشتیبان از آن ها است. با زدن دکمه Backup Keys می توانید از کلید های خودتان نسخه پشتیبان تهیه کنید. با زدن این دکمه ویزاردی به نمایش در می آید:
گرفتن نسخه پشتیبان :
1) در صفحه خوش آمدگویی ویزارد به شما توضیح داده می شود که شما با استفاده از این ویزارد می توانید از مجوز( Certification ) های خودتان یک کپی تهیه کنید. مجوزها که توسط Certification Authority صادر می شوند، شامل تصدیق هویت شما و اطلاعاتی که می تواند موجب ایمن سازی یک ارتباط شبکه و یا محافظت از یک فایل است می باشند. با زدن next به مرحله بعدی می رویم

منبع:.networkpro

کشف زمان نصب ویندوز

ممکن است بعضی اوقات شما احتیاج به دانستن این مطلب داشته باشید که ویندوز موجود بر روی یک سیستم در چه تاریخی نصب شده است. با دانستن این مطلب می توانید حدس هایی در مورد سخت افزار موجود و خود ویندوز و کاربر آن بزنید و یا اینکه هدف دیگری مد نظرتان باشد.
یکی از راه هایی که می توانید تاریخ ویندوز را کشف کنید مشاهده تاریخ ایجاد فولدر Windows در درایو روت سیستم یا همان محل نصب ویندوز فعلی می باشد که مثلا در اینجا درایو c می باشد. C:\Windows
(کلیک راست روی فولدر و مشاهده created )
یک راه دیگر این است که شما در محیط cmd دستور systeminfo را اجرا نمایید original install date تاریخ دقیق نصب ویندوز را به شما نشان خواهد داد.
(جهت ورود به محیط cmd در قسمت run آن را تایپ کنید)
راه های دیگری مانند رجیستری ویندوز وجود دارد.

اختصاص قسمتی از هارددیسك به عنوان رم

اگر رم دستگاه شما پایین است می توانید مقداری از هارد دیسک را به عنوان رم معرفی کنید که اینکار باعث افزایش سرعت کامپیوتر شما و جلوگیری از هنگ شدن آن می شود.
بر روی My Computer کلیک راست کنید . و در این قسمت Properties را کلیک کنید. وارد پنجره Properties System می شوید . که از زبانه های گوناگون تشکیل شده در این قسمت زبانه Advanced را بزنید.در قسمت Performance گزینه Settings را کلیک کنید .وارد قسمت Options Performance می شوید . در این قسمت نیز زبانه Advanced را انتخاب کنید. در قسمت Virtual memory گزینه Change را انتخاب کنید .در این قسمت مقدار رمی را که بطور پیش فرض انتخاب شده را مشاهده می کنید . معمولا در رم های 256 این مفدار بین 768-384 متغیر است . که 384 حداقل و 768 حداکثر می باشد . درایوی را که می خواهید در آن مقدار فضایی را اختصاص به رم دهید انتخاب کنید . گزینه Custom size را فعال کنید . اندازه های خود را در این قسمت وارد کنید .
بعد کلید Set را فشار دهید و تمامی پنجره های باز شده را Ok کنید . در صورت امکان کا مپیوتر خود را Restart کنید.

آشنایی با زیر ساخت اینترنت

اینترنت از مجموعه ای شبکه کامپیوتری ( بزرگ ، کوچک ) تشکیل شده است . شبکه های فوق با روش های متفاوتی بیکدیگر متصل و موجودیت واحدی با نام "اینترنت " را بوجود آورده اند. نام در نظر گرفته شده برای شبکه فوق از ترکیب واژه های " Interconnected" و " Network" انتخاب شده است .اینترنت فعالیت اولیه خود را از سال 1969 و با چهار دستگاه کامپیوتر میزبان (host) آغاز و پس از رشد باورنکردنی خود ، تعداد کامپیوترهای میزبان در شبکه به بیش از ده ها میلیون دستگاه رسیده است . اینترنت به هیچ سازمان و یا موسسه خاصی در جهان تعلق ندارد. عدم تعلق اینترنت به یک سازمان ویا موسسه بمنزله عدم وجود سازمانها و انجمن های مربوطه برای استانداردسازی نیست .یکی از این نوع انجمن ها، "انجمن اینترنت " است که در سال 1992 با هدف تبین سیاست ها و پروتکل های مورد نظر جهت اتصال به شبکه تاسیس شده است.

سلسله مراتب شبکه های کامپیوتری

هر کامپیوتری که به شبکه اینترنت متصل می گردد ، بخشی از شبکه تلقی می گردد. مثلا" می توان با استفاده از تلفن ( منزل ) به یک مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) متصل و از اینترنت استفاده کرد.

در چنین حالتی کامپیوتر مورد نظر بعنوان بخشی از شبکه بزرگ اینترنت محسوب خواهد شد. .برخی از کاربران در ادارات خود و با استفاده از بستر ایجاد شده ، به اینترنت متصل می گردند. در مدل فوق ، کاربران در ابتدا از شبکه محلی نصب شده در سازمان استفاده می نمایند. شبکه فوق با استفاده از خطوط مخابراتی خاص و یا سایر امکانات مربوطه به یک مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت متصل شده است .

مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت نیز ممکن است به یک شبکه بزرگتر متصل شده باشد. اینترنت ، شبکه ای است که از شبکه های بیشماری تشکیل شده است ( شبکه ای از سایر شبکه ها ) کثر شرکت های مخابراتی بزرگ دارای ستون فقرات اختصاصی برای ارتباط ناحیه های متفاوت می باشند.

در هر ناحیه ، شرکت مخابراتی دارای یک " نقطه حضور " (POP : Point of Presence) است .

POP ، مکانی است که کاربران محلی با استفاده از آن به شبکه شرکت مخابراتی متصل می گردند. ( بمنظور ارتباط با شبکه از خطوط تلفن معمولی و یا خطوط اختصاصی استفاده می گردد).

در مدل فوق ، چندین شبکه سطح بالا وجود داشته که توسط " نقاط دستیابی شبکه " (NAP :Network Access Points) به یکدیگر مرتبط می گردند. فرض کنید ، شرکت A یک مرکزارائه دهنده خدمات اینترنت بزرگ باشد . در هر شهرستان اصلی ، شرکت A دارای یک POP است . هر یک از POP ها دارای امکانات گسترده ای بمنظور تماس کاربران محلی می باشند .شرکت A بمنظور اتصال POP ها بیکدیگر و شرکت، از خطوط اختصاصی فیبر نوری استفاده می نماید. .فرض کنید شرکت B ، یک مرکز ارائه دهنده خدمات اینترنت همکار باشد.شرکت B ، ساختمانهای بزرگی را در شهرهای اصلی ایجاد و ماشین های سرویس دهنده اینترنت را در آنها مستقر نموده است . شرکت B از خطوط اختصاصی فیبر نوری برای ارتباط ساختمانهای استفاده می نماید. در مدل فوق ، تمام مشترکین شرکت A قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر خواهند بود. وضعیت مشترکین شرکت B نیز مشابه مشترکین شرکت A است . آنها نیز قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر خواهند بود. در چنین حالتی امکان برقراری ارتباط بین مشترکین شرکت A و مشترکین شرکت B وجود ندارد. بدین منظور شرکت های A و B تصمیم می گیرند از طریق NAP در شهرهای متفاوت بیکدیگر متصل گردند. ترافیک موجود بین دو شرکت از طریق شبکه های داخلی و NAP انجام خواهد شد.

در اینترنت ، هزاران مرکز ارائه دهنده سرویس اینترنت بزرگ از طریق NAP در شهرهای متفاوت بیکدیگر متصل می گردند. در نقاط فوق (NAP) روزانه میلیاردها بایت اطلاعات جابجا می گردد. اینترنت ، مجموعه ای از شبکه های بسیار بزرگ بوده که تمام آنها از طریق NAP بیکدیگر مرتبط می گردند. در چنین حالتی هر کامپیوتر موجود در اینترنت قادر به ارتباط با سایر کامپیوترهای موجود در شبکه خواهد بود. تمام شبکه های کامپیوتری از طریق NAP ، ستون فقرات ایجاد شده و روتر قادر به ارتباط بایکدیگر خواهند بود. پیام ارسالی توسط یک کاربر اینترنت از چندین شبکه متفاوت عبور تا به کامپیوتر مورد نظر برسد. فرآیند فوق در کمتر از یک ثانیه انجام خواهد شد. روتر، مسیریک بسته اطلاعاتی ارسالی توسط یک کامپیوتر برای کامپیوتر دیگر را تعیین می کند.

روترها کامپیوترهای خاصی می باشند که پیام های ارسال شده توسط کاربران اینترنت با وجود هزاران مسیر موجود را مسیریابی و در اختیار دریافت کنندگان مربوطه قرار خواهد داد. روتر دو کار اساسی را در شبکه انجام می دهد : ایجاد اطمینان در رابطه با عدم ارسال اطلاعات به مکانهائی که به آنها نیاز نمی باشد. اطمینان از ارسال صجیح اطلاعات به مقصد مورد نظر روترها بمنظور انجام عملیات فوق ، می بایست دو شبکه مجزا را بیکدیگر متصل نمایند. روتر باعث ارسال اطلاعات یک شبکه به شبکه دیگر ، حفاظت شبکه ها از یکدیگر و پیشگیری از ترافیک می گردد. با توجه به اینکه اینترنت از هزاران شبکه کوچکتر تشکیل شده است ، استفاده از روتر یک ضرورت است . در سال 1987 موسسه NSF ، اولین شبکه با ستون فقرات پر سرعت را ایجاد کرد. شبکه فوق NSFNET نامیده شد. در این شبکه از یک خط اختصاصی T1 استفاده و 170 شبکه کوچکتر بیکدیگر متصل می گردیدند. سرعت شبکه فوق 1.544 مگابیت در ثانیه بود. در ادامه شرکت های IBM ، MCI و Merit ، شبکه فوق را توسعه و ستون فقرات آن را به T3 تبدیل کردند( 45 مگابیت در ثانیه ) .

برای ستون فقرات شبکه از خطوط فیبرنوری (fiber optic trunk) استفاده گردید.هر trunk از چندین کابل فیبرر نوری تشکیل می گردد( بمنظور افزایش ظرفیت) .

پروتکل اینترنت

هر ماشین موجود در اینترنت دارای یک شماره شناسائی منحصر بفرد است. این شماره شناسائی ، آدرس IP)Internet Protocol) نامیده می گردد. پروتکل فوق مشابه یک زبان ارتباطی مشترک برای گفتگوی کامپیوترهای موجود در اینترنت است . پروتکل ، به مجموعه قوانینی اطلاق می گردد که با استناد به آن گفتگو و تبادل اطلاعاتی بین دو کامپیوتر میسر خواهد شد.

IP دارای فرمتی بصورت :211.27.65.138 است . بخاطر سپردن آدرس های IP بمنظور دستیابی به کامپیوتر مورد نطر، مشکل است . بدین منظور هر کامپیوتر دارای نام انحصاری خود شده و از طریق سیستمی دیگر ، آدرس IP به نام درنظر گرفته شده برای کامپیوتر ، نسبت داده می شود. در آغاز شکل گیری اینترنت ، تعداد کامپیوترهای موجود در شبکه بسیار کم بود و هر کاربر که قصد استفاده از شبکه را داشت ، پس از اتصال به شبکه از آدرس IP کامپیوتر مورد نظر برای برقراری ارتباط استفاده می کرد. روش فوق مادامیکه تعداد کامپیوترهای میزبان کم بودند، مفید واقع گردید ولی همزمان با افزایش تعداد کامپیوترهای میزبان در شبکه اینترنت ، کارآئی روش فوق بشدت افت و غیرقابل استفاده گردید. بمنظور حل مشکل فوق از یک فایل ساده متنی که توسط " مرکز اطلاعات شبکه " (NIC) پشتیبانی می گردید ، استفاده گردید.بموازات رشد اینترنت و ورود کامپیوترهای میزبان بیشتر در شبکه ، حجم فایل فوق افزایش و بدلیل سایر مسائل جانبی ، عملا" استفاده از روش فوق برای برطرف مشکل " تبدیل نام به آدرس " فاقد کارآئی لازم بود. درسال 1983 ، سیستم DNS(Domain Name System) ارائه گردید. سیستم فوق مسئول تطبیق نام به آدرس، بصورت اتوماتیک است . بدین ترتیب کاربران اینترنت بمنظور اتصال به یک کامپیوتر میزبان ، صرفا" می تواتند نام آن را مشخص کرده و با استفاده از DNS ، آدرس IP مربوطه آن مشخص تا زمینه برقراری ارتباط فراهم گردد.

منظور از " نام" چیست ؟

در زمان استفاده از وب و یا ارسال یک E-Mail از یک "نام حوزه" استفاده می گردد. مثلا" URL)Uniform Resource Locator) مربوط به http://www.oursite.com/ شامل " نام حوزه " oursite.com است . در زمان استفاده از "نام حوزه " ، می بایست از سرویس دهندگان DNS بمنظور ترجمه نام به آدرس استفاده شود. سرویس دهندگان DNS درخواست هائی را از برنامه ها و یا سایر سرویس دهندگان DNS بمنظور تبدیل نام به آدرس دریافت می نمایند.

سرویس دهنده DNS در زمان دریافت یک درخواست ، بر اساس یکی از روش های زیر با آن برخورد خواهد کرد : قادر به پاسخ دادن به درخواست است. IP مورد نظر برای نام درخواست شده را می داند . قادر به ارتباط با یک سرویس دهنده DNS دیگر بمنظور یافتن آدرس IP نام درخواست شده است.( عملیات فوق ممکن است تکرارگردد)

اعلام " عدم آگاهی از آدرس IP درخواست شده " و مشخص کردن آدرس IP یک سرویس دهنده DNS دیگر که آگاهی بیشتری دارد. ارائه یک پیام خطاء در رابطه با عدم یافتن آدرس برای نام درخواست شده فرض نمائید ، آدرس http://www.oursite.com/ در برنامه مرورگر ( IE) تایپ شده باشد. مرورگر با یک سرویس دهنده DNS بمنظور دریافت آدرس IP ارتباط برقرار می نماید. سرویس دهنده DNS عملیات جستجو برای یافتن آدرس IP را از یکی از سرویس دهندگان DNS سطح ریشه ، آغاز می نماید. سرویس دهندگان ریشه، از آدرس های IP تمام سرویس دهندگان DNS که شامل بالاترین سطح نامگذاری حوزه ها ( COM ، NET ،ORG و ...) آگاهی دارند. سرویس دهنده DNS ، درخواست آدرس http://www.oursite.com/ را نموده و سرویس دهنده ریشه اعلام می نماید که " من آدرس فوق را نمی دانم ولی آدرس IP مربوط به سرویس دهنده COM این است ". در ادامه سرویس دهنده DNS شما با سرویس دهنده DNS مربوط به حوزه COM ارتباط و درخواست آدرس IP سایت مورد نظر را می نماید .سرویس دهنده فوق آدرس های IP مربوط به سرویس دهنده ای که قادر به در اختیار گذاشتن آدرس IP سایت مورد نظر است را در اختیار سرویس دهنده DNS شما قرار خواهد داد.

در ادامه سرویس دهنده DNS با سرویس دهنده DNS مربوطه تماس و درخواست آدرس IP سایت مورد نطر را می نماید ، سرویس دهنده DNS آدرس IP سایت درخواست شده را در اختیار سرویس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. با مشخص شده آدرس IP سایت مورد نظر ، امکان اتصال به سایت فراهم خواهد شد. از نکات قابل توجه سیستم فوق ، وجود چندین سرویس دهنده هم سطح DNS است .بنابراین در صورتیکه یکی از آنها با اشکال مواجه گردد ، از سایر سرویس دهندگان بمنظور ترجمه نام به آدرس استفاده می گردد. یکی دیگر از ویژگی های سیستم فوق ، امکان Cacheing است. زمانیکه یک سرویس دهنده DNS به یک درخواست پاسخ لازم را داد ، آدرس IP مربوطه ای را Cache خواهد کرد.

در ادامه زمانیکه درخواستی برای یکی از حوزه های COM واصل گردد ، سرویس دهنده DNS از آدرس Cache شده استفاده خواهد کرد. سرویس دهندگان DNS روزانه به میلیاردها درخواست پاسخ می دهند. سیستم فوق از یک بانک اطلاعاتی توزیع شده بمنظور ارائه خدمات به متقاضیان استفاده می نماید. سرویس دهندگان وب امکانات و سرویس های موجود بر روی اینترنت از طریق سرویس دهندگان اینترنت انجام می گیرد. تمام ماشین های موجود در اینترنت سرویس دهنده و یا سرویس گیرنده می باشند. ماشین هائی که برای سایر ماشین ها ، خدماتی را ارائه می نمایند ، سرویس دهنده نامیده می شوند. ماشین هائی که از خدمات فوق استفاده می نمایند ، سرویس گیرنده می باشند. اینترنت شامل سرویس دهندگان متعددی نظیر سرویس دهنده وب ، سرویس دهنده پست الکترونیکی و ... بمنظور پاسخگوئی به نیازهای متعدد کاربران اینترنت می باشد. زمانیکه به یک وب سایت متصل و درخواست یک صفحه اطلاعات می شود ، کامپیوتر درخواست کننده بمنزله یک سرویس گیرنده تلقی می گردد.

در این حالت درخواست شما ( بعنوان سرویس گیرنده ) در اختیار سرویس دهنده وب گذاشته می شود. سرویس دهنده صفحه درخواستی را پیدا و آن را برای متقاضی ارسال خواهد داشت . در مدل فوق کاربران و سرویس گیرندگان از یک مرورگر وب برای اعلام درخواست خود استفاده و سرویس دهندگان وب مسئول دریافت درخواست و ارسال اطلاعات مورد نظر برای سرویس گیرندگان می باشند. یک سرویس دهنده دارای یک آدرس IP ایستا ( ثابت ) بوده که تغییر نخواهد کرد.

کامپیوتری که با استفاده از آن به اینترنت متصل می گردید ، دارای یک IP متغیر بوده که توسط ISP مربوطه به شما اختصاص داده می شود. آدرسIP تخصیص یافته در طول مدت اتصال به اینترنت ( یک جلسه کاری ) ثابت بوده و تغییر نخواهد کرد. آدرس IP نسبت داده به شما در آینده و تماس مجدد با ISP ممکن است تغییر نماید. مراکز ISP برای هر یک از پورت های خود یک IP ایستا را نسبت می دهند. بدیهی است در آینده با توجه به پورت مورد نظر که در اختیار شما قرار داده می شود، ممکن است آدرس IP نسبت به قبل متفاوت باشد. هر یک از سرویس دهندگان ، سرویس های خود را از طریق پورت های مشخصی انجام می دهند.

مثلا" در صورتیکه بر روی یک ماشین ، سرویس دهندگان وب و FTP مستقر شده باشند ، سرویس دهنده وب معمولا" از پورت 80 و سرویس دهنده FTP از پورت 21 استفاده می نمایند. در چنین حالتی سرویس گیرندگان از خدمات یک سرویس خاص که دارای یک آدرس IP و یک شماره پورت منخصر بفرد است ، استفاده می نمایند. زمانیکه سرویس گیرنده ، از طریق یک پورت خاص به یک سرویس متصل می گردد ، بمنظور استفاده از سرویس مورد نظر، از یک پروتکل خاص استفاده خواهد شد.. پروتکل ها اغلب بصورت متنی بوده و نحوه مکالمه بین سرویس گیرنده و سرویس دهنده را تبین می نمایند. سرویس گیرنده وب و سرویس دهنده وب از پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) برای برقراری مکالمه اطلاعاتی بین خود، استفاده می نمایند. شبکه ها ، روترها ، NAPs ، ISPs ، سرویس دهندگان DNS و سرویس دهندگان قدرتمند، همگی سهمی در شکل گیری و سرویس دهی بزرگترین شبکه موجود در سطح جهان ( اینترنت ) را برعهده دارند. عناصر فوق در زندگی مدرن امروزی جایگاهی ویژه دارند. بدون وجود آنها ، اینترنتی وجود نخواهد داشت و بدون وجود اینترنت ، زندگی امروز بشریت را تعریفی دیگر لازم است !

VPN

سیستم ها در یک اینترانت

در برخی سازمان ها، اطلاعات یک دپارتمان خاص به دلیل حساسیت بالا، به طور فیزیکی از شبکه اصلی داخلی آن سازمان جدا گردیده است. این مسئله علیرغم محافظت از اطلاعات آن دپارتمان، مشکلات خاصی را نیز از بابت دسترسی کاربران دپارتمان مذکور به شبکه های خارجی به وجود می آورد. VPN اجازه می دهد که شبکه دپارتمان مذکور به صورت فیزیکی به شبکه مقصد مورد نظر متصل گردد، اما به صورتی که توسط VPN سرور، جدا شده است (با قرار گرفتن VPN سرور بین دو شبکه). البته لازم به یادآوری است که نیازی نیست VPN سرور به صورت یک Router مسیر یاب بین دو شبکه عمل نماید، بلکه کاربران شبکه مورد نظر علاوه بر اینکه خصوصیات و Subnet شبکه خاص خود را دارا هستند به VPNسرورمتصل شده و به اطلاعات درشبکه مقصد دست می یابند. علاوه بر این تمام ارتباطات برقرار شده از طریق VPN، می توانند به منظور محرمانه ماندن رمز نگاری شوند. برای کاربرانی که دارای اعتبار نامه مجاز نیستند، اطلاعات مقصد به صورت خودکار غیر قابل رویت خواهند بود .

مبانی Tunneling

Tunneling یا سیستم ایجاد تونل ارتباطی با نام کپسوله کردن (Encapsulation) نیز شناخته می شود که روشی است برای استفاده از زیر ساخت یک شبکه عمومی جهت انتقال اطلاعات. این اطلاعات ممکن است از پروتکل دیگری باشد. اطلاعات به جای اینکه به صورت اصلی و Original فرستاده شوند، با اضافه کردن یک Header (سرایند) کپسوله می شوند. این سزایند اضافی که به پکت متصل می شود، اطلاعات مسیر یابی را برای پکت فراهم می کند تا اطلاعات به صورت صحیح، سریع و فوری به مقصد برسند. هنگامی که پکت های کپسوله شده به مقصد رسیدند، سرایندها از روی پکت برداشته شده و اطلاعات به صورت اصلی خود تبدیل می شوند. این عملیات را از ابتدا تا اتمام کار Tunneling می نامند.

نگهداری تونل

مجموعه عملیات متشکل از پروتکل نگهداری تونل و پروتکل تبادل اطلاعات تونل به نام پروتکل Tunneling شناخته می شوند. برای اینکه این تونل برقرار شود، هم کلاینت و هم سرور می بایست پروتکل Tunneling یکسانی را مورد استفاده قرار دهند. از جمله پروتکل هایی که برای عملیات Tunneling مورد استفاده قرار می گیرند PPTP و L2TP هستند که در ادامه مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

پروتکل نگهداری تونل

پروتکل نگهداری تونل به عنوان مکانیسمی برای مدیریت تونل استفاده می شود. برای برخی از تکنولوژی های Tunneling مانند PPTP و L2TP یک تونل مانند یک Session می باشد، یعنی هر دو نقطه انتهایی تونل علاوه بر اینکه باید با نوع تونل منطبق باشند، می بایست از برقرار شدن آن نیز مطلع شوند. هر چند بر خلاف یک Session، یک تونل ذریافت اطلاعات را به صورتی قابل اطمینان گارانتی نمی کند و اطلاعات ارسالی معمولا به وسیله پروتکلی بر مبنای دیتا گرام مانند UDP هنگام استفاده از L2TP یا TCP برای مدیریت تونل و یک پروتکل کپسوله کردن مسیر یابی عمومی اصلاح شده به نام GRE برای وقتی که PPTP استفاده می گردد، پیکربندی و ارسال می شوند.

ساخته شدن تونل

یک تونل باید قبل از این که تبادل اطلاعات انجام شود، ساخته شود. عملیات ساخته شدن تونل به وسیله یک طرف تونل یعنی کلاینت آغاز می شود و طرف دیگر تونل یعنی سرور، تقاضای ارتباط Tunneling را دریافت می کند. برای ساخت تونل یک عملیات ارتباطی مانند PPP انجام می شود. سرور تقاضا می کند که کلاینت خودش را معرفی کرده و معیارهای تصدیق هویت خود را ارائه نماید. هنگامی که قانونی بودن و معتبر بودن کلاینت مورد تایید قرار گرفت، ارتباط تونل مجاز شناخته شده و پیغام ساخته شدن تونل توسط کلاینت به سرور ارسال می گردد و سپس انتقال اطلاعات از طریق تونل شروع خواهد شد. برای روشن شدن مطلب، مثالی می زنیم. اگر محیط عمومی را، که غالبا نیز همین گونه است، اینترنت فرض کنیم، کلاینت پیغام ساخته شدن تونل را از آدرس IP کارت شبکه خود به عنوان مبدا به آدرس IP مقصد یعنی سرور ارسال می کند. حال اگر ارتباط اینترنت به صورت Dialup از جانب کلاینت ایجاد شده باشد، کلاینت به جای آدرس NIC خود، آدرس IP را که ISP به آن اختصاص داده به عنوان مبدا استفاده خواهد نمود

نگهداری تونل

در برخی از تکنولوژی های Tunneling مانند L2TP و PPTP، تونل ساخته شده باید نگهداری و مراقبت شود. هر دو انتهای تونل باید از وضعیت طرف دیگر تونل با خبر باشندو نگهداری یک تونل معمولا از طریق عملیاتی به نام نگهداری فعال (KA) اجرا می گردد که طی این پروسه به صورت دوره زمانی مداوم از انتهای دیگر تونل آمار گیری می شود. این کار هنگامی که اطلاعاتی در خال تبادل نیست انجام می پذیرد

پروتکل تبادل اطلاعات تونل

زمانی که یک تونل برقرار می شود، اطلاعات می توانند از طریق آن ارسال گردند. پروتکل تبادل اطلاعات تونل، اطلاعات را کپسوله کرده تا قابل عبور از تونل باشند. وقتی که تونل کلاینت قصد ارسال اطلاعات را به تونل سرور دارد، یک سرایند (مخصوص پروتکل تبادل اطلاعات) را بر روی پکت اضافه می کند. نتیجه این کار این است که اطلاعات از طریق شبکه عمومی قابل ارسال شده و تا تونل سرور مسیریابی می شوند. تونل سرور پکت ها را دریافت کرده و سرایند اضافه شده را از روی اطلاعات برداشته و سپس اطلاعات را به صورت اصلی در می آورد

انواع تونل

تونل ها به دو نوع اصلی تقسیم می گردند: اختیاری و اجباری تونل اختیاری تونل اختیاری به وسیله کاربر و از سمت کامپیوتر کلاینت طی یک عملیات هوشمند، پیکربندی و ساخته می شود. کامپیوتر کاربر نقطه انتهایی تونل بوده و به عنوان تونل کلاینت عمل می کند. تونل اختیاری زمانی تشکیل می شود که کلاینت برای ساخت تونل به سمت تونل سرور مقصد داوطلب شود. هنگامی که کلاینت به عنوان تونل کلاینت قصد انجام عملیات دارد، پروتکل Tunneling مورد نظر باید بر روی سیستم کلاینت نصب گردد. تونل اختیاری می تواند در هر یک از حالت های زیر اتفاق بیفتد: -کلاینت ارتباطی داشته باشد که بتواند ارسال اطلاعات پوشش گذاری شده را از طریق مسیریابی به سرور منتخب خود انجام دهد. -کلاینت ممکن است قبل از اینکه بتواندتونل را پیکربندی کند، ارتباطی را از طریق Dialup برای تبادل اطلاعات برقرار کرده باشد. این معمول ترین حالت ممکن است. بهترین مثال از این حالت، کاربران اینترنت هستند. قبل از اینکه یک تونل برای کاربران بر روی اینترنت ساخته شود، آن ها باید به ISP خود شماره گیری کنند و یک ارتباط اینترنتی را تشکیل دهند. تونل اجباری تونل اجباری برای کاربرانی پیکربندی و ساخته می شود که دانش لازم را نداشته و یا دخالتی در ساخت تونل نخواهند داشت. در تونل اختیاری، کاربر، نقطه انتهایی تونل نیست. بلکه یک Device دیگر بین سیستم کاربر و تونل سرور، نقطه انتهایی تونل است که به عنوان تونل کلاینت عمل می نماید. اگر پروتکل Tunneling بر روی کامپیوتر کلاینت نصب و راه اندازی نشده و در عین حال تونل هنوز مورد نیاز و درخواست باشد. این امکان وجود دارد که یک کامپیوتر دیگر و یا یک Device شبکه دیگر، تونلی از جانب کامپیوتر کلاینت ایجاد نماید. این وظیفه ای است که به یک متمرکز کننده دسترسی (AS) به تونل، ارجاع داده شده است. در مرخله تکمیل این وظیفه، متمرکز کننده دسترسی یا همان AS باید پروتکل Tunneling مناسب را ایجاد کرده و قابلیت برقراری تونل را در هنگام اتصال کامپیوتر کلاینت داشته باشد. هنگامی که ارتباط از طریق اینترنت برقرار می شود، کامپیوتر کلاینت یک تونل تامین شده (Network Access Service) NAS را از طریق ISP احضار می کند. به عنوان مثال یک سازمان ممکن است قراردادی با یک ISP داشته باشد تا بتواند کل کشور را توسط یک متمرکز کننده دسترسی به هم پیوند دهد. این AC می تواند تونل هایی را از طریق اینترنت برقرار کند که به یک تونل سرور متصل باشند و از آن طریق به شبکه خصوصی مستقر در سازمان مذکور دسترسی پیدا کنند. این پیکربندی به عنوان تونل اجباری شناخته می شود، به دلیل این که کلاینت مجبور به استفاده از تونل ساخته شده به وسیله AC شده است. یک بار که این تونل ساخته شد، تمام ترافیک شبکه از سمت کلاینتو نیز از جانب سرور به صورت خودکار از طریق تونل مذکور ارسال خواهد شد. به وسیله این تونل اجباری، کامپیوتر کلاینت یک ارتباط PPP می سازد و هنگامی که کلاینت به NAS، از طریق شماره گیری متصل می شود، تونل ساخته می شود و تمام ترافیک به طور خودکار از طریق تونل مسیریابی و ارسال می گردد. تونل اجباری می تواند به طور ایستا و یا خودکار و پویا پیکربندی شود. تونل های اجباری ایستا پیکربندی تونل های Static معمولا به تجهیزات خاص برای تونل های خودکار نیاز دارند. سیستم Tunneling خودکار به گونه ای اعمال می شودکه کلاینت ها به AC از طریق شماره گیری (Dialup) متصل می شوند. این مسئله احتیاج به خطوط دسترسی محلی اختصاصی و نیز تجهیزات دسترسی شبکه دارد که به این ها هزینه های جانبی نیز اضافه می گردد. برای مثال کاربران احتیاج دارند که با یک شماره تلفن خاص تماس بگیرند، تا به یک AC متصل شوند که تمام ارتباطات را به طور خودکار به یک تونل سرور خاص متصل می کند. در طرح های Tunneling ناحیه ای، متمرکز کننده دسترسی بخشی از User Name را که Realm خوانده می شود بازرسی می کند تا تصمیم بگیرد در چه موقعیتی از لحاظ ترافیک شبکه، تونل را تشکیل دهد. تونل های اجباری پویا در این سیستم انتخاب مقصد تونل بر اساس زمانی که کاربر به AC متصل می شود، ساخته می شود. کاربران دارای Realm یکسان، ممکن است تونل هایی با مقصد های مختلف تشکیل بدهند. البته این امر به پارامترهای مختلف آنها مانند User Name، شماره تماسف محل فیزیکی و زمان بستگی دارد. تونل های Dynamic، دارای قابلیت انعطاف عالی هستند. همچنین تونل های پویااجازه می دهند که AC به عنوان یک سیستم Multi-NAS عمل کند، یعنی اینکه همزمان هم ارتباطات Tunneling را قبول می کند و هم ارتباطات کلاینت های عادی و بدون تونل را. در صورتی که متمرکز کننده دسترسی بخواهد نوع کلاینت تماس گسرنده را مبنی بر دارای تونل بودن یا نبودن از قبل تشخیص بدهد، باید از همکاری یک بانک اطلاعاتی سود ببرد. برای این کار باید AC اطلاعات کاربران را در بانک اطلاعاتی خود ذخیره کند که بزرگترین عیب این مسئله این است که این بانک اطلاعاتی به خوبی قابل مدیریت نیست. بهترین راه حل این موضوع، راه اندازی یک سرور RADIUS است، سروری که اجازه می دهد که تعداد نا محدودی سرور، عمل شناسایی USER های خود را بر روی یک سرور خاص یعنی همین سرور RADIUS انجام دهند، به عبارت بهتر این سرور مرکزی برای ذخیره و شناسایی و احراز هویت نمودن کلیه کاربران شبکه خواهد بود.

پروتکل های VPN

عمده ترین پروتکل هایی که به وسیله ویندوز 2000 برای دسترسی به VPN استفاده می شوند عبارتند از: PPTP، L2TP، IPSEC، IP-IP. البته پروتکل امنیتی SSL نیز جزء پروتکل های مورد استفاده در VPN به شمار می آید، ولی به علت اینکه SSL بیشتر بر روی پروتکل های HTTP، LDAP، POP3، SMTP و... مورد استفاده قرار می گیرد، بحث در مورد آن را به فرتی دیگر موکول می کنیم

پروتکل PPTP

پروتکل Tunneling نقطه به نقطه، بخش توسعه یافته ای از پروتکل PPP است که فریم های پروتکل PPP را به صورت IP برای تبادل آنها از طریق یک شبکه IP مانند اینترنت توسط یک سرایند، کپسوله می کند. این پروتکل می تواند در شبکه های خصوصی از نوع LAN-to-LAN نیز استفاده گردد. پروتکل PPTP به وسیله انجمنی از شرکت های مایکروسافت، Ascend Communications، 3com، ESI و US Robotics ساخته شد. PPTP یک ارتباط TCPرا (که یک ارتباط Connection Oriented بوده و پس از ارسال پکت منتظرAcknowledgment آن می ماند) برای نگهداری تونل و فریم های PPP کپسوله شده توسط (Generic Routing Encapsulation) GRE که به معنی کپسوله کردن مسیریابی عمومی است، برای Tunneling کردن اطلاعات استفاده می کند. ضمنا اطلاعات کپسوله شده PPP قابلیت رمز نگاری و فشرده شدن را نیز دارا هستند، تونل های PPTP باید به وسیله مکانیسم گواهی همان پروتکل PPP که شامل (EAP، CHAP، MS-CHAP، PAP) می شوند، گواهی شوند. در ویندوز 2000 رمزنگاری پروتکل PPP فقط زمانی استفاده می گردد که پروتکل احراز هویت یکی از پروتکل های EAP، TLS و یا MS-CHAP باشد. باید توجه شود که رمز نگاری PPP، محرمانگی اطلاعات را فقط بین دو نقطه نهایی یک تونل تامین می کند و در صورتی که به امنیت بیشتری نیاز باشد، باید از پروتکل Ipsec استفاده شود.

پروتکل L2TP

پروتکل L2TP ترکیبی است از پروتکل های PPTP و (Layer 2 Forwarding) L2F که توسط شرکت سیسکو توسعه یافته است. این پروتکل ترکیبی است از بهترین خصوصیات موجود در L2F و PPTP. L2TP نوعی پروتکل شبکه است که فریم های PPP را برای ارسال بر روی شبکه های IP مانند اینترنت و علاوه بر این برای شبکه های مبتنی بر X.25، Frame Relay و یا ATM کپسوله می کند. هنگامی که اینترنت به عنوان زیر ساخت تبادل اطلاعات استفاده می گردد، L2TP می تواند به عنوان پروتکل Tunneling از طریق اینترنت مورد استفاده قرار گیرد. L2TP برای نگهداری تونل از یک سری پیغام های L2TP و نیز از پروتکل UDP (پروتکل تبادل اطلاعات به صورت Connection Less که پس از ارسال اطلاعات منتظر دریافت Acknowledgment نمی شود و اطلاعات را، به مقصد رسیده فرض می کند) استفاده می کند. در L2TP نیز فریم های PPP کپسوله شده می توانند همزمان علاوه بر رمزنگاری شدن، فشرده نیز شوند. البته مایکروسافت پروتکل امنیتی Ipsec را به جای رمزنگاری PPP توصیه می کند. ساخت تونل L2TP نیز باید همانند PPTP توسط مکانیسم (PPP EAP، CHAP، MS-CHAP، PAP) بررسی و تایید شود.

PPTP در مقابل L2TP

هر دو پروتکل PPTP و L2TP از پروتکل PPP برای ارتباطات WAN استفاده می کنند تا نوعی اطلاعات ابتدایی برای دیتا را فراهم کنند و سپس یک سرایند اضافه برای انتقال اطلاعات از طریق یک شبکه انتقالی به پکت الحاق بنمایند. هر چند این دو پروتکل در برخی موارد نیز با هم تفاوت دارند. برخی از این تفاوت ها عبارتند از: 1)شبکه انتقال که PPTP احتیاج دارد، باید یک شبکه IP باشد. ولی L2TP فقط به یک تونل احتیاج دارد تا بتواند ارتباط Point-to-Point را برقرار کند. حال این تونل می تواند بر روی یک شبکه IP باشد و یا بر روی شبکه های دیگر مانند Frame Relay، X.25 و یا ATM. 2)L2TP قابلیت فشرده سازی سرایند را داراست. هنگامی که فشرده سازی سرایند انجام می گیرد، L2TP با حجم 4 بایت عمل می کند، در حالی که PPTP با حجم 6 بایت عمل می نماید. 3)L2TP متد احراز هویت را تامین می کند، در حالی که PPTP این گونه عمل نمی کند، هر چند وقتی که PPTP یا L2TP از طریق پروتکل امنیتی Ipsec اجرا می شوند، هر دو، متد احراز هویت را تامین می نمایند. 4)PPTP رمزنگاری مربوط به PPP را استفاده می کند، ولی L2TP از پروتکل Ipsec برای رمزنگاری استفاده می نماید.

پروتکل Ipsec

Ipsec یک پروتکل Tunneling لایه سوم است که از متد ESP برای کپسوله کردن و رمزنگاری اطلاعات IP برای تبادل امن اطلاعات از طریق یک شبکه کاری IP عمومی یا خصوصی پشتیبانی می کند. Ipsec به وسیله متد ESP می تواند اطلاعات IP را به صورت کامل کپسوله کرده و نیز رمزنگاری کند. به محض دریافت اطلاعات رمزگذاری شده، تونل سرور، سرایند اضافه شده به IP را پردازش کرده و سپس کنار می گذارد و بعد از آن رمزهای ESP و پکت را باز می کند. بعد از این مراحل است که پکت IP به صورت عادی پردازش می شود. پردازش عادی ممکن است شامل مسیریابی و ارسال پکت به مقصد نهایی آن باشد

پروتکل IP-IP

این پروتکل که با نام IP-IN-IP نیز شناخته می شود، یک پروتکل لایه سوم یعنی لایه شبکه است. مهمترین استفاده پروتکل IP-IP برای ایجاد سیستم Tunneling به صورت Multicast است که در شبکه هایی که سیستم مسیریابی Multicast را پشتیبانی نمی کنند کاربرد دارد. ساختار پکت IP-IPتشکیل شده است از: سرایند IPخارجی، سرایند تونل، سرایند IP داخلی و اطلاعات IP. اطلاعات IP می تواند شامل هر چیزی در محدوده IP مانند TCP، UDP، ICMP و اطلاعات اصلی پکت باشد

مدیریت VPN

در بیشتر موارد مدیریت یک VPN مانند مدیریت یک RAS سرور (به طور خلاصه، سروری که ارتباط ها و Connection های برقرار شده از طریق راه دور را کنترل و مدیریت می کند)، می باشد. البته امنیت VPN باید به دقت توسط ارتباطات اینترنتی مدیریت گردد.

مدیریت کاربران VPN

بیشتر مدیران شبکه برای مدیریت کاربران خود ار یک پایگاه داده مدیریت کننده اکانت ها برروی کامپیوتر DC و یا از سرور RADIUS استفاده می نمایند. این کار به سرور VPN اجازه می دهد تا اعتبارنامه احراز هویت کاربران را به یک سیستم احراز هویت مرکزی ارسال کند.

مدیریت آدرس ها و Name Server ها

سرور VPN باید رشته ای از آدرس های IP فعال را در خود داشته باشد تا بتواند آنها را در طول مرحله پردازش ارتباط از طریق پروتکل کنترل IP به نام IPCP به درگاه های VPN Server یا Client اختصاص دهد. در VPN هایی که مبتنی بر ویندوز 2000 پیکربندی می شوند، به صورت پیش فرض، IP آدرس هایی که به Client های VPN اختصاص داده می شود، از طریق سرور DHCP گرفته می شوند. البته همان طور که قبلا گفته شد شما می توانید یک رشته IP را به صورت دستی یعنی ایستا به جای استفاده از DHCP اعمال کنید. ضمنا VPN Server باید توسط یک سیستم تامین کننده نام مانند DNS و یا WINS نیز پشتیبانی شود تا بتواند سیستم IPCP را به مورد اجرا بگذارد

ارتقای گرافیک سیستم

روی سیستم های امروزی کارت های گرافیکی با کیفیتهای متفاوتی وجود دارد.
هر کدام این کارتها ، توانایی خاص خودشان را در اجرای برنامه های گرافیکی و بازی ها دارند.
در این ترفند قصد داریم به معرفی روشی کارآمد بپردازیم که با استفاده از آن میتوانید
کیفیت کارت گرافیکی خودتان را تا حد زیادی بهبود ببخشید. بدین منظور:ابتدا بر روی آیکون My Computer در دسکتاپ راست کلیک کرده و Propeties را انتخاب کنید. در پنجره باز شده به تب Advanced رفته و از قسمت
Startup and Recovery روی دکمه Setting کلیک کنید.در پنجره جدید باز شده ، در قسمت پایین و بخش
Write debugging information روی لیست کشویی موجود کلیک کنید. خواهید دید که در داخل منو 3 گزینه وجود دارد.
آن را بر روی Compelet memory dump تنظیم کنید.تمام پنجره ها را OK کرده و خارج شوید. در پایان سیستم را مجدد راه اندازی کنید .

جلوگیری از قطع شدن مداوم اتصال اینترنت(DC)

اگر از قطع و وصل زیاد مودم شکایت دارید به آدرس زیر بروید و عبارت مربوطه را وارد نمایید. این عمل باعث می شود که ارتباط مودم بدون پاسخ 5 ثانیه ای پایدارتر بماند. اگر با ویندوز 98 یا ME کار می کنید به این آدرس بروید :

Control Panel ----> Modem ----> General ----> Properties ----> Connection ----> Advanced سپس در قسمت Extra Seting عبارت S10=50 را وارد کنید. اگر از ویندوز XP استفاده می کنید به این آدرس بروید : Control Panel ----> Phone and Modem Option ----> Modem ----> Properties ----> Advanced نکته : در صورتی که در کنترل پنل، گزینه Phone and Modem Option را پیدا نکردید، در قسمت سمت چپ بر روی Switch to Classic view کلیک کنید. در قسمت Extra Seting، عبارت S10=50 را وارد نمائید. اگر در قسمت Extra Seting از قبل عبارتی نوشته شده بود، آن را با یک کاما از دستور بعدی جدا کنید. بدین ترتیب و به یقین از شر Disconnect های متوالی و آزار دهنده خلاص خواهید شد و یک ارتباط امن و تا حد ممکن مطمئن را تجربه خواهید کرد.

کامپیوتر خود را خاموش کنید بدون اینکه برنامه های در حال اجرا بسته شوند

برای انجام این كار :
۱-به control panel بروید و power option را باز کنید.
۲- در این پنجره به تب Hibrnate رفته و گزبنه Enable Hibernating را تیك بزنید.
۳- از منوی Start گزینه ی Turn off computer را انتخاب كنید.
۴--وقتی پنجره Turn off باز شد کلید shift را بگیرید . می بینید که گزینه Standby به Hibernate تبدیل میشود .
۵-در همین حالت بر روی Hibernate کلیک کنید. كامپیوتر خاموش می شود اما ....
موقع خاموش كردن به این روش هر برنامه ای كه در حال اجراست بسته نمیشود. و هنگام روشن كردن مجدد كامپیوتر همان برنامه ها بالا هستند و به فعالیت ادامه میدهند .
مثلا اگه مدیا پلیر درحال پخش کردن آهنگ باشه و شما در همان حالت بدون اینكه آن را ببندید ، كامپیوتر را Hibernate كنید وقتی دوباره كامپیوتر را روشن كنید ادامه ی همان موسیقی از مدیا پلیر پخش میشود